ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΕΜΠΑΙΓΜΟ ΓΙΑ ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ ΓΝΗΣΙΑΣ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ

Που είναι το 7,75%; Ποιες αλχημείες το ροκάνισαν και οι αυξήσεις στις συντάξεις ήταν 20€-30€ για κύριες συντάξεις από 900€ έως 1.300€; Όπως καταγγέλλουν πολλοί συνταξιούχοι θυμήθηκαν το 0+0=14% του πατέρα Μητσοτάκη!!!

Με πληθωρισμό που τρέχει με επίσημο ρυθμό στο 10% και συντάξεις με πραγματικές αυξήσεις στο 2,5% και οι μισές σχεδόν στο 0% συντελείται μια νέα ανακατανομή εισοδήματος σε βάρος των συνταξιούχων.

Ήρθε η ώρα για έναν απολογισμό που θα βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο.

Μετά την κοροϊδία των «αυξήσεων» στις συντάξεις για να καταλάβουμε τι πραγματικά εκπροσωπεί κάθε πολιτική δύναμη και πόση αξιοπιστία έχει στις προτάσεις της-εάν έχει προτάσεις-, αναδημοσιεύουμε τα στοιχεία από τις εκθέσεις του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους-ΓΛΚ.

Οι εκθέσεις του ΓΛΚ, αποκρύπτονται συστηματικά από τους εκπροσώπους των μεγάλων κομμάτων αλλά και εν γένει από τον δημόσιο διάλογο και τα media.

Οι εκθέσεις είναι αδιάψευστο τεκμήριο για τις μεγάλες περικοπές των συντάξεων και ειδικά σε βάρος όσων ήταν συνεπείς στις υποχρεώσεις τους προς τα ταμεία.

 

Α΄ Μνημόνιο για τους συνταξιούχους οι περικοπές πλησίασαν περίπου τα 20 δις €.

Σύμφωνα με αυτές η ασφαλιστική «μεταρρύθμιση» Λοβέρδου-Κουτρουμάνη με τους ν. 3863/2010 (ΦΕΚ Α’ 115/15-7-2010) και 3865/2010 (ΦΕΚ Α’ 120/21-7-2010) για τον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα αντίστοιχα, οι αρχές και τα επιμέρους ζητήματα των οποίων συμφωνήθηκαν μεταξύ της κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου και δανειστών στα πλαίσια του α’ Μνημονίου (ν. 3845/2010, ΦΕΚ Α’ 65/6-5-2010).

Το συνολικό κόστος των περικοπών των συντάξεων και Δώρων του α’ Μνημονίου για τους συνταξιούχους ανήλθε περίπου στα 20 δις €.

 

Β΄ Μνημόνιο για τους συνταξιούχους οι περικοπές ανήλθαν περίπου στα 35 δις €.

Βασικός εφαρμοστικός νόμος του β’ Μνημονίου ήταν ο ν. 4093/2012 («νόμος Βρούτση»), Η κυβέρνηση Σαμαρά επέφερε τις μεγαλύτερες και ευρύτερες περικοπές στις κύριες και επικουρικές συντάξεις καθώς και την οριστική κατάργηση των τριών Δώρων-επιδομάτων (δηλαδή της 13ης και 14ης σύνταξης και του 13ου και 14ου, μισθού) τόσο για τους συνταξιούχους, όσο και για τους δημοσίους υπαλλήλους.

Μια μόνιμη και βασική κατάκτηση του Κοινωνικού Κράτους, το Δώρο Χριστουγέννων, το Δώρο Πάσχα και το Επίδομα Αδείας για συνταξιούχους και μισθωτούς, που σεβάστηκαν όλες οι κυβερνήσεις σε Ευρώπη και Ελλάδα, καταργήθηκε εν μια νυκτί.

Το συνολικό κόστος των περικοπών Βρούτση, της δεύτερης αυτής «μεταρρύθμισης» ξεπέρασε τα 35 δις €.

 

 

Γ΄ Μνημόνιο περισσότερα από 35 δις € οι απώλειες για τους συνταξιούχους από την «πρώτη φορά αριστερά»

Η επονομαζόμενη «αριστερή» ασφαλιστική «μεταρρύθμιση» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που συμφωνήθηκε στα πλαίσια της γ’ Δανειακής Σύμβασης (ν. 4334/2015, ΦΕΚ Α’ 80/16-7-2015) και του γ’ Μνημονίου (ν.4336/2015, ΦΕΚ Α’ 94/14-8-2015), οι δομικές αλλά και φοροεισπρακτικές αρχές της οποίας αποτυπώθηκαν στον ν. 4387/2016 (ΦΕΚ Α’ 85/12-5-2016), τον γνωστό «νόμο Κατρούγκαλου».

Επακολούθησαν και βασικές επί τα χείρω τροποποιήσεις του κυρίως με τους ν. 4472/2017 (ΦΕΚ Α’ 74/19-5-2017) και 4475/2017 (ΦΕΚ Α’ 83/12-6-2017).

Το συνολικό κόστος των παρεμβάσεων-περικοπών του ν. 4387/2016 ανήλθε έως τα τέλη του 2021 σε άνω των 35 δις €.

Δηλαδή στις ήδη προϋπάρχουσες περικοπές στους συνταξιούχους προστέθηκε νέα επιβάρυνση άνω των 35δις € ανεβάζοντας το κόστος όλων των αλλαγών σε βάρος των συνταξιούχων στο δυσθεώρητο ποσό των 90δις€ και πλέον!

Το κόστος αυτό του ν. 4387/2016 αποτυπώνεται και ποσοτικοποιείται στις τρεις (3) σχετικές αναλυτικές Εκθέσεις του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους με αριθ. 141/16/2016, 112/24/2017 και 128/12/2017 που κατατέθηκαν στη Βουλή κατά τη συζήτηση των ν. 4387/2016, 4472/2017 και 4475/2017, αντίστοιχα.

Ο νέος νόμος Βρούτση 4670/2020 (ΦΕΚ Α’ 43/28-2-2020) με κυβέρνηση τον Κυριάκο Μητσοτάκη αποτελεί την τέταρτη απόπειρα «μεταρρύθμισης» του Συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης (ΣΚΑ)

Τι κάνει αυτός ο νόμος;

Ρητά αναφέρει ότι εφαρμόζει το άρθρο 25 με τις προνομοθετημένες περικοπές από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επί της «θετικής» προσωπικής διαφοράς.

Η τέταρτη ασφαλιστική «μεταρρύθμιση» (ν. 4670/2020) νομιμοποιεί όλες τις προηγούμενες περικοπές.

Δηλαδή ο ν. 4670/2020:

  • καταργεί τη 13η σύνταξη (άρθρο 47 ν.4670/2020), όπως σκοπίμως κολοβά την είχε θεσπίσει ο ΣΥΡΙΖΑ με το άρθρο 120 του ν. 4611/2019,
  • νομιμοποιεί όλες τις περικοπές των συντάξεων και την κατάργηση των Δώρων-Επιδομάτων που ο ίδιος ο Βρούτσης είχε θεσπίσει το 2012 και
  • νομιμοποιεί όλες τις περικοπές του νόμου Κατρούγκαλου και κυρίως τον μόνιμο «κόφτη» όλων των παλαιών συντάξεων (πριν το 2016) της προσωπικής διαφοράς.

Στην αιτιολογική του έκθεση, εξάλλου, αναφέρει ότι με τις ρυθμίσεις αυτές το Ασφαλιστικό θα είναι βιώσιμο τουλάχιστον μέχρι το 2070, ενώ γίνεται επίκληση και της «Αναλογιστικής Μελέτης τού Συνταξιοδοτικού Συστήματος Κύριας και Επικουρικής Ασφάλισης 2020-2070», που συνόδευσε το τότε ασφαλιστικό νομοσχέδιο (ήδη ν. 4670/2020) στη Βουλή και στηρίχθηκε, όπως η ίδια μελέτη αναφέρει (σελ. 28), σε αναλογιστικές προβολές βάσει στοιχείων τού έτους 2018!

Ο ν. 4670/2020 στηρίζεται πάνω στον «νόμο Κατρούγκαλου». Θεμελιώνεται, οικοδομείται και αναπτύσσεται πάνω σ’αυτόν και διατηρεί όλες τις βασικές του αρχές. Επιπροσθέτως όμως τον συμπληρώνει, τον ενισχύει και τον θωρακίζει ως προς τον βασικό του σκελετό τροποποιώντας μόνο επιμέρους πτυχές του.

Οι νόμοι Βρούτσι-Κατρούγκαλου έχουν σαφές ιδεολογικό στίγμα και αποτελούν αυθεντική, νεοφιλελεύθερη, πολιτική και οικονομική, «μεταρρύθμιση» που στοχεύει στη σταδιακή απορρύθμιση, αποκοινωνικοποίηση του Συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης ως του κεντρικότερου πυλώνα και διαχρονικό χαρακτηριστικό, του Κοινωνικού Κράτους Δικαίου.

Και το ερώτημα που τίθεται κατόπιν αυτών είναι πως αντιδρούν οι μεγάλες πολιτικές δυνάμεις επί της ουσίας;
Πως θα επανέλθουν οι συνταξιούχοι σε δικαιότερο καθεστώς;

Ποια είναι η προοδευτική πρόταση του δημοκρατικού χώρου ώστε να γίνει ολική επαναφορά του συνταξιοδοτικού στην τροχιά του Κοινωνικού Κράτους Δικαίου;

ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΤΙΚΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΚΤΟΥΜΕ ΑΞΙΕΣ

Έτσι γιόρτασε το Μεσολόγγι τα Χριστούγεννα του 1822.

Αξίζει αυτές τις ημέρες να διαβάσουμε εμείς και στα παιδιά μας κείμενα βγαλμένα μέσα από ιστορία του Ελληνισμού

Να αποκτούμε και να δίνουμε πρότυπα σε μία εποχή, κατά την οποία οι νέοι και οι νέες μας αλλά και μεγαλύτεροι αναζητούν πυξίδα στη ζωή τους, αναζητούν σταθερές αξίες για να μην βουλιάξουν μέσα στον βούρκο της απαξίωσης κάθε πτυχής της ζωής.

ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΤΙΚΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

της Πηνελόπη Δέλτα

Στη σκηνή του Ομέρ Βρυώνη οι πασάδες όλοι μαζεμένοι συ-ζητούσαν.
Ήταν ν’ αποφασιστεί, πριν ξημερώσει, αν εσήμανε ή όχι η ώρα να πάρουν το Μεσολόγγι.
Η νύχτα ήταν σκοτεινή, το κρύο δυνατό, η ώρα περασμένη. Μα ειδήσεις είχαν φτάσει και ο Ομέρ είχε συγκαλέσει τους αρχηγούς, ανυπόμονος να τους ανακοινώσει τα μαντάτα και να εξασφαλίσει τη συγκατάθεση τους.

Έντεκα χιλιάδες στρατός περιέζωνε για δύο ολόκληρους μήνες το χωριό, που ήταν τότε το ερημωμένο. Μεσολόγγι, και δυο δοξασμένοι στρατηγοί, ο Κιουταχής και ο Ομέρ Βρυώνης, αμιλλούνταν ποιος να το πρωτοπορεί. Τα οχυρώματα ήταν χωματένια, μισογκρεμισμένα κι ελεεινά. Μέσα – πού να το ήξεραν τότε οι Τούρκοι! – τριακόσια εξήντα παλικάρια όλα όλα, διαφέντευαν την ημέρα και ξανάχτιζαν τη νύχτα τις χαλάστρες που άνοιγαν στον τοίχο τα τούρκικα κανόνια.

Από καιρό επέμενε ο Κιουταχής πως μόνο με το σπαθί και τη φωτιά θα βάλουν γνώση στους Γκιαούρηδες και θα φέρουν σε λογαριασμό τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο και τον Μάρκο Μπότσαρη, που πεισμάτωναν στην τρέλα τους ή να ελευθερώσουν τη χώρα ή να ταφούν μες στα ερείπια της.

Μα ο Ομέρ Βρυώνης, που μελετούσε την κατάκτηση του Μοριά και που ήθελε το Μεσολόγγι στρατιωτική του βάση, επέμενε να το πάρει με το καλό.
Και λόγια βαριά ανταλλάχτηκαν μεταξύ στους δυο στρατηγούς.

Γιατί τους είχαν παίξει οι Γκιαούρηδες και πολύτιμος καιρός πήγε χαμένος σε συζητήσεις και διαπραγματεύσεις· ώσπου, ένα πρωί, ξαφνισμένοι είδαν οι πασάδες τον περήφανο στόλο του Ισούφη* να σκορπά και να χάνεται μπρος σε επτά υδραίικα καραβάκια, που με απλωμένα τα πανιά μπήκαν στη λιμνοθάλασσα και προκλητικά άραξαν στο Μεσολόγγι.

Κι όταν συνήλθαν από τη σάστισή τους οι πασάδες και παραπονέθηκαν και αγρίεψαν και πρόσταξαν την πόλη να παραδοθεί, τους αποκρίθηκε αυθάδικα ο Μάρκος Μπότσαρης:

– Αν θέλετε τον τόπο μας, ελάτε να τον πάρετε.

Άφριζε ο Κιουταχής, γιατί είχε μπει πια μέσα ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης με εφτακόσιους Μανιάτες, μαζί και ο Ζαΐμης, μαζί και ο Δεληγιάννης. Έβριζε και φώναζε ο οργισμένος πασάς, πως ξεφόρτωσαν πια τα υδραίικα καράβια όπλα και πολεμοφόδια και πως ποτέ πια δε θα παραδοθεί το Μεσολόγγι, αν δε χαθούν πρώτα πολλοί πιστοί και αν δεν πνιγούν οι Γκιαούρηδες στο αίμα.

Λόγια πικρά είχε ξεστομίσει ο Κιουταχής και βαριά το έφερε ο Ομέρ Βρυώνης, τάχα πως αυτός είχε ταπεινώσει το γένος των πιστών από πονοψυχιά για μια φούχτα σκύλους άπιστους.

Και το έφερε βαριά, γιατί, μες στα τραχιά λόγια του Κιουταχή, διέβλεπε την άλλη κατηγορία, που δόλια την κρυφομετάλεγαν φθονεροί αντίζηλοι του, τάχα πως γκιαούρικο αίμα έτρεχε και στις δικές του φλέβες, και γι’ αυτό λιποψυχούσε κάθε φορά που είχε να το χύσει σφάζοντας χριστιανούς.

Είχε περάσει νύχτες άυπνες, ξαπλωμένος στη σκηνή του ο αγέρωχος Αρβανίτης, γιατί το έβλεπε και αυτός πως η κατάσταση άρχιζε να γίνεται κρίσιμη στο τούρκικο στρατόπεδο. Μετά την καταστροφή της Πέτας, σαν του έστειλαν οι Ρωμιοί το Βαρνακιώτη* για συνεννόηση, το νόμισε μεγάλο θρίαμβο που τον κατάφερε να προσκυνήσει και να προδώσει εκείνους που τον έστειλαν και όμως, από τότε, πολλοί οπλαρχηγοί ξανάπιασαν τα βουνά κι έκοβαν τις συγκοινωνίες και όπλιζαν τους πληθυσμούς κι έφερναν χίλιες δυσκολίες στους πιστούς· και το κρύο είχε πιάσει, οι βροχές είχαν πλημμυρίσει το στρατόπεδο, το ψωμί σπάνιζε και οι στρατιώτες άρχισαν να γρινιάζουν. Και ύστερα από δυο ολόκληρους μήνες ούτε κατά μια σπιθαμή δεν είχε προχωρήσει η επιχείρηση του περήφανου πασά.

Μα επιτέλους, τώρα είχαν φτάσει οι ειδήσεις που με τόση αγωνία τις περίμενε! Η τύχη είχε γυρίσει, ο Αλλάχ ήταν μαζί του. Τώρα ήλθε η ώρα να διαψεύσει το θρύλο της χριστιανικής του καταγωγής. Αύριο θα πνίξει το Μεσολόγγι στο αίμα.

Ξημέρωνε παραμονή Χριστουγέννων. Πλάι στη σκηνή, σπαρμένη πλούσια μαξιλάρια και χαλιά, όπου ο Ομέρ Βρυώνης είχε συγκαλέσει τους πασάδες, σ’ ένα χωριστό διαμέρισμα, ανάμεσα στις αποσκευές του στρατηγού, ένας δούλος έψηνε καφέδες.

Oι ταπεινώσεις είχαν γύρει τις λιγνές του πλάτες, και βαθιά χαράκια είχαν σκάψει οι συλλογές ανάμεσα στα φρύδια και γύρω στο κλειστό του στόμα. Σκυμμένος πάνω σ’ ένα μαγκάλι, φαίνουνταν παραδομένος στη δουλειά του, τα μάτια καρφωμένα στο μπακιρένιο μπρικάκι.

Ο Ομέρ χτύπησε τα χέρια του.

– Γιάννη, φώναξε, φέρε καφέδες.

Και στο γραμματικό, που παράμερα στέκουνταν και περίμενε, έδειξε το τραπέζι και πρόσταξε:

– Εσύ, κάθισε αυτού και γράφε.Ο Γιάννης έχυσε με προσοχή τον καφέ σε τέσσερα πέντε ζάρφια, και τα έφερε με το δίσκο μέσα στη σκηνή. Ο Ομέρ Βρυώνης, περπατώντας απάνω-κάτω, υπαγόρευε ένα γράμμα προς τον Βαρνακιώτη:

«Μάθε», έλεγε, «πως αύριο θα γευματίσω στο Μεσολόγγι».- Αύριο, είπε μέσα του ο Γιάννης, δε θα γευματίσεις στο Μεσολόγγι, -πρώτα ο Θεός ..
Μα το πρόσωπό του δεν άλλαξε, ούτε φαίνουνταν να προσέχει εκείνα που έλεγαν γύρω του. Ένα-ένα, με αργές κινήσεις, ακούμπησε τα ζάρφια με τον καυτό καφέ εμπρός σε κάθε πασά, προσέχοντας μη χυθεί ούτε κόμπος από το μυρωδάτο ποτό.

– Φέρε και άλλους, πρόσταξε ο Βρυώνης, δείχνοντας μ’ ένα νόημα των μαύρων φρυδιών του πως τα ζάρφια ήταν λιγότερα από τους πασάδες.
Και χωρίς να σταθεί, με τα χέρια πίσω στη ράχη και τα μάτια χάμω, εξακολούθησε να υπαγορεύει τις τελευταίες του διαταγές στον Βαρνακιώτη:
«Κοίταξε να μάθεις πού πάει ο στρατός που φεύγει για την Ακαρνανία, και βάσταξε τους αμαρτωλούς που έχουν προσκυνήσει, ώσπου να μάθεις πως πήρα το Μεσολόγγι. Είσαι υπεύθυνος για το Βραχώρι.»
Απότομα στάθηκε εμπρός στον Ισμαήλ Χατζημπέντο, που, αργοκουνώντας το κεφάλι, κάτι σιγομουρμούριζε του Ισμαήλ Πασά.
– Φοβάσαι; τον ρώτησε περιφρονητικά.
Οι δυο πασάδες σώπασαν.
Έριξε ο Αλβανός μια πλαϊνή ματιά του Κιουταχή, που σιωπηλά και ακατάδεχτα παρακολουθούσε τα κρυφομιλήματα των δυο Ισμαήλιδων, και με οργή, χτυπώντας το χέρι του στο τραπέζι φώναξε:
– Ή αύριο ή ποτέ.
Και γυρνώντας στον Ισμαήλ Χατζημπέντο, χαμογέλασε και είπε:
– Μη φοβάσαι, πασά μου, τώρα πια ο Αλλάχ είναι μαζί μας, όλα μάς έρχονται δεξιά!
Με το κεφάλι, χαμογελώντας τον εγκαρδίωνε ο Άγος Βαστάρας.
– Πε τους, πε τους, πασά μου, τα μαντάτα. Και τους τα είπε ο Ομέρ Βρυώνης.
Έφευγε, λέγει, στρατός από μέσα από το Μεσολόγγι για τα δυτικά παράλια της Ακαρνανίας, όπου σκοπό είχε να σφάξει τους πληθυσμούς, ίσως και να αρπάξει το Βραχώρι που το φύλαγε ο Βαρνακιώτης, και να συλλάβουν τον Βαρνακιώτη ή να τον πείσουν να γυρίσει μαζί τους.
Κρυμμένος μες στα βούρλα είχε δει κάποιος άνθρωπός του τις ετοιμασίες στα ελληνικά καράβια. 500 άντρες της φρουράς ετοιμάζουνταν να φύγουν με τρεις από τους αρχηγούς. Θα έφευγαν αύριο βράδυ, παραμονή των Χριστουγέννων. Τα ξημερώματα της μεγάλης τους εορτής, οι Γκιαούρηδες θα μαζεύουνταν όλοι στις εκκλησίες τους, για τη χριστουγεννιάτικη λειτουργία· αυτή ήταν η κατάλληλη ώρα …
Ο Κιουταχής τον διέκοψε μ’ ένα νόημα κατά τον Γιάννη, που στο πλαϊνό διαμέρισμα, ανακούρκουδα εμπρός στο μαγκάλι, ανακάτωνε τον καφέ στο μπρίκι.
– Αυτός; έκανε ο Βρυώνης χωρίς να χαμηλώσει τη φωνή. Και μ’ ένα αρνητικό σήκωμα του κεφαλιού πρόσθεσε:
– Μπα, δε μιλάει αυτός!

– Μα είναι Γκιαούρης! ψιθύρισε ο άλλος.
Ο Ομέρ χαμογέλασε.
– Δε μιλάει αυτός, είναι άνθρωπός μου, είπε με τρόπο που ν’ ακούσει ο Γιάννης. Έπειτα, έχω τη γυναίκα του και τα παιδιά του στα χέρια μου. Το ξέρει πως αν ακουστεί τίποτα απ’ όσα λέμε… με το χέρι του έκοψε τον αέρα: Έννοια σου! … Δε μιλάει αυτός.
Κάθισε στο ντιβάνι, αντίκρυ στο δούλο του, κι εξακολούθησε τις εξηγήσεις του.
Το ανατολικό μέρος της χώρας είναι το πιο αδύνατο· από κει θα γένει το γιουρούσι, όταν σημάνει το σήμαντρο που θα καλεί τους Χριστιανούς στις εκκλησίες. Συνάμα όμως θα γένει μια ψευτοπροσβολή από άλλο μέρος του οχυρώματος, έτσι που κι αν μείνουν μερικοί φρουροί στους τοίχους, θα τρέξουν εκεί και θ’ αφήσουν αφύλαχτο το ανατολικό μέρος …
Ο Γιάννης με τα μάτια καρφωμένα στο μπρικάκι του, άκουε κάθε λέξη· φαίνουνταν παραδομένος στον καφέ που φούσκωνε, κανένα νεύρο του προσώπου του δεν κούνησε. Και όμως στην καρδιά του ήταν χαλασμός.

Τη γυναίκα του, τα παιδιά του τα είχε ξεχάσει· του τα θύμισε τώρα ο πασάς. Ναι, ήταν στην Άρτα, αιχμαλωτισμένοι σαν κι αυτόν, όμηροι στα χέρια του Ομέρ Βρυώνη. Και του ήταν γραφτό ν’ ακούσει όλες τις ετοιμασίες και ν’ αφήσει την καταστροφή να συντελεστεί, αλλιώς η γυναίκα του και τα παιδιά του …
Σιγανά έχυσε τον καφέ στα ζάρφια, προσέχοντας μη σκορπιστεί το καϊμάκι· την αγαπούσε πολύ την όμορφη γυναίκα του, τα τρελαίνουνταν τα παιδιά του. Για να μη κακοπάθουν αυτά δούλευε τόσον καιρό τον Τούρκο, και τον δούλευε πιστά. Το ήξερε πως θα πλήρωναν με το κεφάλι τους κάθε του πληροφορία· ώστε έπρεπε να καθίσει ήσυχος, να βουλώσει το στόμα του, ν’ αφήσει το μοιραίο να συντελεστεί.
Μοίρασε πάλι τους καφέδες και πήρε τ’ αδειανά ζάρφια. Μα και οι πασάδες τώρα σηκώνουνταν, η συνεδρίαση είχε τελειώσει. Όλοι ήταν πια σύμφωνοι, η επίθεση θα γίνουνταν τα Χριστούγεννα, την ώρα της λειτουργίας των Γκιαούρηδων.
Ένας-ένας χαιρέτησαν το στρατηγό και αποτραβήχτηκαν να ξαναπάν να κοιμηθούν, ώσπου να έλθει η ώρα της ετοιμασίας.

Ο Ομέρ Βρυώνης τυλίχθηκε στη σαμουρένια κάπα του και ξαπλώθηκε στο σοφά.
– Όχι, είπε του Γιάννη, που ρωτούσε αν θα γδυθεί. Δεν έχω καιρό σήμερα για πούπουλα· κλείσε τον μπερτέ και πήγαινε, δεν σε θέλω πια.
Έσβησε τα κεριά ο Γιάννης, κατέβασε το κρεμαστό χαλί που χώριζε τη σκηνή του αφέντη από το διαμέρισμα με τις αποσκευές, και ξαπλώθηκε κοντά στο μαγκάλι να ζεσταθεί.
Έτρεμε πολύ, τώρα που δεν τον έβλεπαν πια, και τα δόντια του χτυπούσαν από σύγκρυο.
Έτσι λοιπόν είχαν αποφασίσει οι πασάδες αύριο χριστουγεννιάτικα θα παίρνανε το Μεσολόγγι. Μα αυτός αποφάσιζε πως δεν θα το πάρουν … Ναι, αυτός, ο δούλος του Ομέρ Βρυώνη, ο φτωχός Γιάννης Γούναρης από τα Γιάννινα, έτσι το ήθελε, να σωθεί το Μεσολόγγι.
Μα θα μπορέσει να το σώσει;
Το ήξερε αυτός πως βίγλες είχε παντού στους τοίχους απάνω. Τις έβλεπε, σαν έβγαινε να κυνηγήσει πουλιά για το τραπέζι του αφέντη του, που φύλαγαν μέρα και νύχτα άγρυπνα. Ούτε σκιά δεν άφηναν να σιμώσει. Θα του έριχναν ευθύς, αν έκανε να πλησιάσει. Και ούτε και σημείο δεν μπορούσε να κάνει, γιατί θα τον ένιωθαν οι Τούρκοι φρουροί. Δεν τον πείραζε που θα τον σκότωναν, μια φορά πεθαίνει ο άνθρωπος και γλιτώνει από την τούρκικη σκλαβιά. Μα που δε θα μάθαιναν οι πολιορκημένοι το καταχθόνιο σχέδιο των πασάδων …
Σηκώθηκε στον άγκωνά του, τα μάτια καρφωμένα στη φωτιά. Τα κάρβουνα είχαν χωνέψει, σκιές κοκκινόμαυρες κυμάτιζαν στη θρακιά με κάθε πνοή που περνούσε.
Μα ο Γιάννης δεν τα έβλεπε· έβλεπε τη γυναίκα του, νέα και όμορφη, χλωμούλα η καημένη, γιατί ήλιος δεν τη θωρούσε έτσι που ζούσε, μόνη, κρυμμένη πίσω από τα κλειστά παντζούρια της … Έβλεπε τα παιδάκια του, τα δυο του αγοράκια, όλο ζωή και σκανταλιά- γελούσαν συχνά, τα καημένα, γιατί ήταν μικρά και δεν είχαν καταλάβει ακόμα, στην αγκαλιά της μάνας, το βάρος της σκλαβιάς. Και τώρα έπρεπε να τα θυσιάσει …
Η καρδιά του ράγιζε. Ήταν άραγε ανάγκη; Μπορούσε και να μην είχε ακούσει τα λόγια των πασάδων …

Έσπρωξε την κουβέρτα του και σηκώθηκε αργά, ξεκρέμασε το τουφέκι του, που κρέμουνταν σ’ ένα καρφί και βγήκε έξω.
Γλυκοχάραζε η παραμονή των Χριστουγέννων, μα καμιά χαρά δεν ήταν στη φύση· όλη την εβδομάδα είχε ρίξει βροχή, το στρατόπεδο, μουσκεμένο, ήταν λίμνη απέραντη από λάσπη.
Και το Μεσολόγγι θα γίνουνταν αύριο λίμνη απέραντη από αίμα χριστιανικό … γιατί έτσι το αποφάσισαν οι πασάδες …
– Ε, μπάρμπα-Γιάννη, για πού;
Ο Γιάννης σήκωσε τα μάτια και γνώρισε το σταβλίτη του Ομέρ, που ετοιμάζουνταν για την πρωινή του προσευχή.
Τον χαιρέτησε με το χέρι χωρίς να σταματήσει.
– Πάω να σκοτώσω θαλασσοπούλια, του αποκρίθηκε, για το μεζέ του αφέντη.
Του φώναξε ο Τούρκος:
– Μη σε δουν με το τουφέκι οι Γκιαούρηδες, και σε πάρουν για πολεμιστή!
Και χαχανίζοντας γονάτισε στην ψάθα του, γυρισμένος κατά την ανατολή.
Ο Γιάννης δεν αποκρίθηκε· με ήσυχο, τακτικό βήμα τράβηξε για τη λιμνοθάλασσα.
Το βράδυ εκείνο της παραμονής των Χριστουγέννων, ο γραμματικός του Μακρή, ο Θανάσης, γύριζε, μονάχος μες στο μονόξυλό του, από το Ανατολικό, το ηρωικό νησάκι στην είσοδο του κόλπου, που μόνο πια έμενε ελεύθερο σ’ όλη την περιφέρεια, μαζί με το Μεσολόγγι. Η ξηρά ήταν όλη στα χέρια των Τούρκων, μόνη συγκοινωνία έμενε πια από τη θάλασσα.
Βιάζουνταν να φθάσει στο Μεσολόγγι για να κάνει Χριστούγεννα με τους δικούς του και για ν’ αποχαιρετήσει τους αρχηγούς Τσόγκα, Γρίβα και Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, που έφευγαν με τα καράβια το ίδιο εκείνο βράδυ. Πεντακόσιοι άντρες διαλεγμένοι έφευγαν μαζί τους για επιχείρηση μυστική.
Από τότε που είχαν ξεφορτώσει τα Υδραίικα καράβια άντρες, τουφέκια και τροφές, οι Τούρκοι είχαν σταματήσει τις επιχειρήσεις τους το καταλάβαιναν πως από χορτασμένους δεν το παίρνουν το Μεσολόγγι, και τους άφηναν ήσυχους ώσπου να πεινάσουν πάλι.
Χαμογέλασε ο Θανάσης. Πείνα το Μεσολόγγι δε φοβούνταν πια όσο βαστούσαν τη θάλασσα τα Υδραίικα καράβια …
Μ’ αφού τους άφηναν οι Τούρκοι ελεύθερα τα χέρια, καλό ήταν να δουν αν δε γίνεται τίποτα από το Βραχώρι …
Έξαφνα, στην ακρογιαλιά είδε ο Θανάσης έναν άνθρωπο που με το μαντήλι τού έγνεφε να πλησιάσει.
Γύρισε τη βάρκα του κατά την ξηρά.
– Ποιος είσαι; φώναξε, και τι θέλεις;
– Έλα, μη φοβάσαι … είμαι φίλος, του αποκρίθηκε ο άλλος.
Ο Θανάσης σίμωσε και ξεχώρισε καλά τον άνθρωπο. Είχε σκυφτούς τους ώμους και φαίνουνταν κατάκοπος τα ρούχα του ήταν πιτσιλισμένα λάσπες, σαν να είχε κάνει μακριά πορεία, και στο χέρι βαστούσε τουφέκι κυνηγού.
Ο Θανάσης έσπρωξε το μονόξυλό του στην αμμουδιά, κοντά του.
– Τι θέλεις; τον ρώτησε από μέσα από τη βάρκα. Ο άλλος έριξε πίσω του μια ματιά, βεβαιώθηκε πως είναι μόνος, και σκύβοντας είπε γρήγορα:
– Τρέξε στο Μεσολόγγι, πες τους πως τα χαράματα θα γίνει γιουρούσι· ξέρουν πως φεύγουν οι αρχηγοί, πως παίρνουν πεντακόσιους άντρες, και την ώρα της λειτουργίας θα σας ριχθούν οι Τούρκοι.
Ο Θανάσης πήδηξε στην ξηρά.
– Ποιος είσαι; ρώτησε τον άγνωστο, και ποιος σου τα ‘πε όλα αυτά;
– Είμαι ο κυνηγός του Ομέρ Βρυώνη, και είμαι από τα Γιάννινα, Χριστιανός. Ο Θανάσης τον έσπρωξε με αηδία, κι έκανε να ξα-ναμπεί στη βάρκα· μα ο άλλος τον βάσταξε από το μανίκι.
– Μη με υποψιάζεσαι και μη με αποδιώχνεις, είπε βραχνά. Τρέξε να τους τα πεις, αλλιώς πάει το Μεσολόγγι.
Η φωνή του μαρτυρούσε τέτοια αγωνία, που ο Θανάσης ταράχθηκε
– Πώς τα ‘μαθες αυτά που λες; ρώτησε.
– Τα λέγανε οι πασάδες αναμεταξύ τους, ήμουν εκεί και άκουσα.

– Ποιοι ήταν οι πασάδες;
Ο άγνωστος τους ονόμασε και του εξήγησε με δυο λόγια σε ποιο μέρος θα χτυπήσουν οι Τούρκοι, γιατί ήξεραν πως ήταν το πιο αδύνατο.
– Θα κάνουν ψεύτικο γιουρούσι από αλλού, μην τους πιστέψετε.
Ο Θανάσης τον άκουε, αλλά δίσταζε ακόμα.
– Αν είσαι Χριστιανός, γιατί δεν πολεμάς μαζί μας, παρά δουλεύεις τον Τούρκο; ρώτησε.
Εκείνος έκανε να απαντήσει, το στόμα του τεντώθηκε νευρικά, μα καμιά φωνή δε βγήκε, κι έσμιξε τα χέρια.
Ο Θανάσης τον λυπήθηκε.
– Έλα μαζί μου, του είπε, τι ανάγκη τους έχεις; Έπειτα αν γυρίσεις τώρα θα σε σκοτώσουν.
Ο ξένος σήκωσε το πρόσωπό του, η όψη του ήταν αναλυμένη…
– Το τι θα γίνω εγώ, δεν πειράζει, μα έχει στα χέρια του τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου …
Τα μάτια του ξαφνικά γέμισαν δάκρυα· πέταξε πάνω τα χέρια του και γύρισε και χάθηκε στο σουρούπωμα.
Ο Θανάσης δε δίστασε πια. Πήδηξε στο μονόξυλό του, και βιαστικά έκανε για το Μεσολόγγι.
Ήταν νύχτα βαθιά σαν έφθασε. Τρεχάτος πήγε στου Μακρή και του είπε όσα άκουσε, κι ευθύς φώναξε κείνος τους άλλους αρχηγούς, που αμέσως σταμάτησαν τα καράβια, έτοιμα για να σαλπάρουν. Κατά διαταγή του Μαυροκορδάτου, ο Γρίβας αποβίβασε βιαστικά εκατό του άντρες, και με τον Τσαλαφατίνο και τον Κουμουντουράκη έτρεξαν κι έπιασαν τα οχυρώματα. Την ίδια ώρα ο αρχιεπίσκοπος μάζεψε τους παπάδες και διέταξε να κλείσουν όλες οι εκκλησίες, και να ειδοποιηθούν τα ποίμνια πως λειτουργία χριστουγεννιάτικη δε θα γίνει, παρά θ’ αγρυπνήσουν οι Χριστιανοί όλοι στους τοίχους απάνω.
Ο Μάρκος Μπότσαρης και ο Λόντος, με τετρακόσια τους παλικάρια, είχαν πιάσει το κέντρο όπου ήταν η πύλη του οχυρώματος ο Ζαΐμης με άλλους εξακόσιους πήραν τη δυτική μεριά, και μεγάλη δύναμη από χίλιους διακόσιους άντρες, με τον Γρίβα, τον Μακρή, τον Ραζικότσικα και τον Δελιγιάννη, σκορπίστηκαν στο ανατολικό μέρος όπου ήταν να γίνει το γιουρούσι, ενώ άλλοι έπιαναν τα χαμηλά σπίτια εμπρός, κατά τον κάμπο, και άλλοι, κρυμμένοι στη σκιά, στα πόδια του τοίχου, περίμεναν σιωπηλά.
Σύννεφα πυκνά σκέπαζαν τον ουρανό. Παντού σκοτάδι.
Από την άλλη μεριά του τοίχου οκτακόσιοι Τούρκοι τοιχοπηδηχτάδες, όλοι άντρες διαλεγμένοι και γεροί, με σχοινιά, μπήκαν σιωπηλά στο χαντάκι που περιτριγύριζε το οχύρωμα και κρύφθηκαν μες στα βούρλα, στο ανατολικό μέρος, όπου τα φρούρια ήταν πιο ευκολοπήδηχτα. Δύο χιλιάδες πεζικό, περπατώντας στα νύχια, σίμωσαν κρυφά, έτοιμοι να τους υποστηρίξουν. Πίσω τους, άλλες οχτώ χιλιάδες περίμεναν τη χαραυγή για να ορμήσουν στα οχυρώματα με το πρώτο σύνθημα.
Όλη νύχτα, από τα δυο μέρη του τοίχου, Έλληνες και Τούρκοι παραμόνευαν κρυμμένοι, χωρίς να υποψιάζονται ούτε τούτοι ούτ’ εκείνοι, πόσο κοντά αγρυπνούσε ο εχθρός. Οι εκκλησιές ήταν κλειστές, τα κεράκια σβηστά.
Απάνω στα οχυρώματα, οι παπάδες ψιθυριστά εγκαρδίωναν κι ευλογούσαν τους άντρες. Και σιωπηλά τους έδιναν την ευχή τους.
Έξαφνα, στη νυχτερινή σιωπή, όλα μαζί τα σήμαντρα σήμαναν τη λειτουργία.
Και τότε άρχισε το πανηγύρι.
Από τη μιαν άκρη στην άλλη του τοίχου, και αλαλαγμοί σχίζουν τον αέρα, με τα σπαθιά στα δόντια ορμούν του Ομέρ Βρυώνη οι τοιχοπηδηχτάδες, ρίχνουν τις σκάλες, σκαρφαλώνουν στις επάλξεις, μπήγουν δυο σημαίες.
Μα τα παλικάρια αγρυπνούσαν.
Σαν τοίχο ζωντανό προβάλλουν τα στήθη τους στο ανθρώπινο κύμα που ανεβαίνει με λύσσα, σιωπηλά, αρπάζουν τους ξαφνιασμένους Τούρκους, τους σηκώνουν από το χώμα, τους γκρεμίζουν στο χαντάκι, τρίζοντας τα δόντια τσακίζουν τις σημαίες, ρίχνονται στους καινούριους που σκαρφαλώνουν, τους γκρεμίζουν και αυτούς τα σπαθιά σφυρίζουν θερίζοντας κεφάλια, βροντούν τα τουφέκια σκορπώντας όλεθρο και τρόμο, τα πόδια γλιστρούν στο γλιτσιασμένο από το αίμα χώμα.
Τρεις ώρες βαστά το πανδαιμόνιο.

Κουρασμένοι, πατώντας στα πτώματα, αποτραβιούνται οι Τούρκοι. Δεκατισμένοι, νικημένοι, αποθαρρυμένοι, υποχωρούν και φεύγουν.
Πηδούν από τους τοίχους οι δικοί μας, τους παίρνουν κατά πόδι και τους σκορπούν αλαλιασμένους στον κάμπο. Δώδεκα σημαίες κείτονται στη λάσπη, πεντακόσιοι πεθαμένοι φράζουν το χαντάκι.
Μετριούνται οι δικοί μας, λείπουν έξι παλικάρια.
Η λειτουργία είχε γίνει, αλλά με μπαρούτι και με αίμα. Τ’ ακούν οι οπλαρχηγοί απάνω στα βουνά και κλείνουν το Μακρυνόρος.
Τ’ ακούν και οι Τούρκοι, πως Μαυρομιχάλης και Τσόγκας έπεσαν στην Κατοχή και χάλασαν τους δικούς τους, και τρόμος τους πιάνει. Σαν από μαύρο σύννεφο βροντοκυλά το άκουσμα πως Καραϊσκάκης και Οδυσσέας τραβούν για το Μεσολόγγι, και πανικός τους ταράζει. Παραμονή Aη-Βασίλη, νύχτα, σηκώνουν οι πασάδες το στρατό, και με τέτοια βία φεύγουν που όλα τους τα κανόνια, πολεμοφόδια, τροφές, και έπιπλα ακόμη των πασάδων, μένουν στα χέρια των Ελλήνων, που το άλλο πρωί, ξαφνικά, βλέπουν τον κάμπο έρημο από εχθρούς.
Έτσι γιόρτασε το Μεσολόγγι τα Χριστούγεννα του1822.
Κάπου στην Κλεισούρα μέσα, όπου περνά ο δρόμος που από το Μεσολόγγι πηγαίνει στο Βραχώρι, άσπριζε ένα ερημοκλήσι, η Παναγία η Ελεούσα. Ο διαβάτης, που κουρασμένος στέκουνταν να ανασάνει ή έμπαινε στο εκκλησάκι ν’ ανάψει ένα κεράκι, ήξερε πως θα βρει ένα ποτήρι κρύο νερό να σβήσει τη δίψα του, ή μια φωτιά να στεγνώσει τα ρούχα του, αν τον είχε πιάσει μπόρα στο δρόμο.
Φτωχό ήταν το ερημοκλήσι, φτωχό και το κελί του μοναχού που το φύλαγε, γιατί φτωχοί ήταν και οι Χριστιανοί που του είχαν δώσει από το στέρημά τους για να τα χτίσει.
Μα φεύγοντας, ο διαβάτης μελετούσε τη φιλοξενία του ερημίτη, και απορούσε με τη θλιμμένη του ηρεμία και τη σαν απόμακρη φωνή του.
Χρόνια πολλά κάθουνταν εκεί μέσα ο μοναχός, μα κανένας δεν τον γνώριζε, γιατί δεν ήταν από τον τόπο. Ούτε τον άκουσε ποτέ κανείς να πει από πού ήταν και ποιες φουρτούνες τον είχαν ρίξει εκεί. Λόγια πολλά δεν ήξερε ο ερημίτης τα είχε ξεμάθει στη μοναξιά του.

Σκυφτός πάντα και σιωπηλός, κάθουνταν ώρες στην πόρτα του κελιού του, αφηρημένος σε βαθιά θλιμμένη συλλογή, ή βυθισμένος στην ατέλειωτη προσευχή του.
Μόνος και αποτραβηγμένος ζούσε εκεί μέσα, απείραχτος και άγνωστος, μνημονεύοντας την πεθαμένη του αγάπη και τα σφαγμένα του αγγελούδια. Δάκρυα ποτέ δεν είδε κανείς στα μάτια του, τα είχε χύσει όλα σαν έμαθε την εκδίκηση του αφέντη του, που με το αίμα της καρδιάς του δούλου του, είχε πληρώσει την απελευθέρωση του Μεσολογγίου.
Ήταν ο Γιάννης Γούναρης.

Ισούφης: Ισούφ πασάς. Είχε αναλάβει το θαλάσσιο αποκλεισμό του Μεσολογγίου.
Βαρνακιώτης: ο Γεώργιος Βαρνακιώτης διορισμένος στρατηγός των δυνάμεων της Δυτικής Ελλάδας, πήγε με διπλωματική αποστολή στον Ομέρ Βρυώνη, για να δηλώσει ψεύτικη υποταγή.

ζάρφι: μετάλλινο φλιτζάνι.
ανακούρκουδα: επίρρ. οκλαδόν, με λυγισμένα γόνατα.
σαμουρένια: γούνινη.

ΣΥΝΤΟΜΗ ΑΠΟΨΗ ΠΡΟΣ ΟΣΟΥΣ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΣΕ ΜΟΝΙΜΗ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ. “ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ”

Για να εξηγήσουμε τι κάνει η Τουρκία και να μην βολοδέρνουμε με διάφορες πολιτικές θέσεις περί μόνιμης ειρήνης με την Τουρκία, εκφράζω…

Μια σύντομη φτωχή άποψη σε δύο σημεία:

Πρώτον, Η Τουρκία προφανώς δεν θέλει να εμπλακεί σε ολοκληρωτικό πόλεμο εάν κρίνει ότι οι επιπτώσεις θα είναι βαριές και μια νίκη θα είναι πύρρειος.

Πάντα ωστόσο σχεδιάζει και κάνει πολεμικές επιχειρήσεις όταν κρίνει ότι ο αντίπαλος βρίσκεται σε πιο αδύναμη θέση.

Ιστορικά έχουμε πάρα πολλά παραδείγματα, τα πρόσφατα σε ότι αφορά μόνο  Ελλάδα και Κύπρο είναι η εισβολή στην Κύπρο, τα Ίμια, η κατάρριψη του Ηλιάκη και άπειρες πολεμικής εξέλιξης καθημερινές ενέργειες.

Φυσικά η μη απάντηση στενεύει την πολιορκία της χώρας που μέσα σε λίγα χρόνια κατέληξε να μην έχει αδιαμφισβήτητα ούτε το μισό Αιγαίο ούτε σπιθαμή από την Ανατολική Μεσόγειο.

Δεύτερον, η Τουρκία έχει ως δόγμα τη διαρκή επέκταση και έχει στρατηγικό σχεδιασμό την επίτευξη των στόχων της επέκτασης.

Στην ουσία αυτός είναι ο συνεκτικός κρίκος όλων των πολιτικών και όλων των κομμάτων της, αυτό που κάνει πολλούς να θεωρούν ότι έχει σχεδιασμένη στρατηγική που κατά έναν μεταφυσικό τρόπο ακολουθούν όλες οι ηγεσίες.

Πολύ απλά η συνέχεια της πολιτικής της είναι η επεκτατική της φύση. Η στρατηγική της που προέρχεται από την αυτοκρατορική της ιστορία προσαρμόζεται στα εξής βήματα:

Προσδιορίζει για κάθε εποχή στόχους. Πολιορκεί την αντίπαλη χώρα και τις αντίπαλες δυνάμεις. Με την πολιορκία έπεσαν στο παρελθόν τα πιο ισχυρά κάστρα, με την πολιορκία που μπορεί να κρατάει και χρόνια, έπεσε και η «απόρθητη» Κωνσταντινούπολη. Και ολοκληρώνει σε κύκλους.

Κάθε κύκλος έχει κορυφή και βάση.

Στην βάση, στο κάτω μέρος βρίσκεται όταν αισθάνεται αδύναμη σε σχέση με τον αντίπαλο ή όταν πρέπει να σχηματίσει συμμαχίες ή όταν τα προσωρινά οφέλη είναι μεγαλύτερα και εξυπηρετούν χωρίς να φαίνονται τα μακροπρόθεσμα.

Η κορυφή του κύκλου είναι συνάρτηση χρονικής συγκυρίας και διεθνών συνθηκών. Είναι όταν ολοκληρωθούν οι προετοιμασίες, έχει αποδώσει η πολιορκία και βρεθεί ο αντίπαλος στην αδύναμη θέση, τότε η εισβολή ή η άλλης μορφής επέκταση συντελείται σαν ώριμο φρούτο.

ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΧΩΡΙΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΚΑΙ ΕΠΙΣΙΤΙΣΤΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ

Η Ενεργειακή ανεξαρτησία και η Επισιτιστική ανεξαρτησία στις σημερινές συνθήκες αποτελούν αναπόσπαστο, θεμελιώδες βάθρο της Εθνικής Ανεξαρτησίας.

Η Εθνική ανεξαρτησία ουδέποτε υπήρξε πολιτική επιλογή μονοπωλίων και πολυεθνικών. Μπορεί να ενισχυθεί στο πλαίσιο πολυεθνικών οργανισμών όπως για παράδειγμα η Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά χρειάζεται η ίδια να αποκτήσει αυτογνωσία του ρόλου της, να εμβαθύνει την πολιτική και αμυντική της ένωση ώστε η στρατηγική της να συμπίπτει και να περιλαμβάνει τις στρατηγικές επιλογές των επιμέρους εθνών.

Η Εθνική Ανεξαρτησία στηρίζεται πάντα στις δυνάμεις του λαού και των πολιτικών επιλογών του.

Η Εθνική Ανεξαρτησία, ιστορικά υπηρετήθηκε με συνέπεια και αποφασιστικότητα από τη Δημοκρατική Παράταξη και πάντα χρειάσθηκε η ευρύτερη συναίνεση.

Στις σημερινές συνθήκες κυβέρνηση και αντιπολίτευση δεν ασχολούνται ούτε σκέφτονται να αποκτήσουν μια υπεύθυνη στρατηγική για την απόκτηση Ενεργειακής και Επισιτιστικής Ανεξαρτησίας.

Η μεν κυβέρνηση αντί στρατηγικής επιλέγει την επικοινωνιακή προσέγγιση περί δήθεν αντιμετώπισης του προβλήματος. Η επιλογή είναι συνειδητή καθώς τόσο στον ενεργειακό όσο και στον επισιτιστικό τομέα οι πολιτικές της αφορούν τη συγκέντρωση σε λίγους κεντρικά με την ενίσχυση μονοπωλίων-ολιγοπωλίων και την απώθηση της ενεργειακής δημοκρατίας και της αποκέντρωσης ενεργειακών και επισιτιστικών περιφερειακών κέντρων.

Ακόμη και στο θέμα των υδρογονανθράκων της Ανατολικής Μεσογείου και όχι μόνον, ακολουθεί πολιτική ηττοπαθούς ανικανότητας εάν όχι υποτέλειας στην Τουρκική στρατηγική.

Η δε αξιωματική αντιπολίτευση ουδέποτε ασχολήθηκε ουσιαστικά με θέματα Εθνικής στρατηγικής, άμυνας και ανεξαρτησίας καθώς έχει ιδεολογική απέχθεια σε οτιδήποτε φέρει τον τίτλο «εθνικό». Επικεντρώνει το ενδιαφέρον της στην προσωπική στρατηγική επιβίωσης του προέδρου της Α. Τσίπρα μετά και τις επερχόμενες εκλογικές ήττες που θα συσσωρευθούν στις τρεις προηγούμενες. Η φαιά ουσία όλου του Σύριζα αναλώνεται στον αγώνα επιβίωσής του ως δεύτερη δύναμη που νομοτελειακά κάποτε θα μπορέσει να γίνει κυβέρνηση και πάλι. Επενδύει στη λήθη και την αγανάκτηση και όχι στη διαμόρφωση πολιτικών που θα βοηθήσουν την Ελλάδα.

Τέλος το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής, το μόνο που στο εσωτερικό του έχει δυνάμεις να διαμορφώσουν στρατηγικές Εθνικής Ανεξαρτησίας, φαίνεται ότι χάνει οριστικά το θετικό μομέντουμ στην κοινωνία. Με τις αργές εσωστρεφείς επιλογές της ηγεσίας αυτοεγκλωβίζεται στις μυλόπετρες της δικομματικής πόλωσης ΝΔ-Σύριζα που στο διάστημα μέχρι τις εκλογές θα συντρίψουν κάθε δυναμική που απέκτησε το Κίνημα.

Η Ελλάδα οδεύει στις εκλογές με πολιτικές εσωστρεφείς, μικροκομματικές φιλομονοπωλιακές, αδύναμη να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις που ήδη βάλουν την ανεξαρτησία της.

ΔΕΝ ΚΑΘΕΣΑΙ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΤΟΥ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟΥ ΛΥΚΟΥ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙΣ ΤΟ ΜΕΝΟΥ ΤΟΥ

Οι συναντήσεις κορυφής είναι πάντα θετικές όταν προετοιμάζονται σωστά και τα θέματα προς συζήτηση βρίσκονται σε καθεστώς ισορροπίας.

Το ιστορικό των συναντήσεων κορυφής με τον Ερντογάν έχει αποδώσει μια πρωτοφανή ενίσχυση της Τουρκικής πολιτικής, της επιθετικότητας και της κάθε φορά παγίωσης τετελεσμένων και πρόκλησης νέων διεκδικήσεων.

Φαίνεται ότι το πάθημα δεν έγινε μάθημα. Μετά από κάθε συνάντηση η Τουρκία έκανε ένα νέο βήμα επιθετικών διεκδικήσεων.

Αυτό έγινε με την επίσημη υϊοθέτηση τη «γαλάζιας πατρίδας», το ίδιο με το «γκριζάρισμα» 150 νησίδων και νησιών, το ΤουρκοΛυβικό σύμφωνο, την μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί, τη νέα αμφισβήτηση της Θράκης με την «Τουρκική» μειονότητα και περιέργως την επιχείρηση εισβολής με εργαλείο λαθρομετανάστες από όλο το μουσουλμανικό τόξο, την καταπάτηση της Κυρήνεια.

Την 14 Ιουνίου 2021 εν μέσω απειλών όπως όλοι θυμόμαστε, έγινε συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες. Η «υπακοή» στη Μέρκελ είχε ως συνέπεια να αδειάσει την κινητικότητα Μακρόν και Γαλλίας, η Τουρκία πήρε «πιστοποιητικό καλής διαγωγής» από την Ελληνική Κυβέρνηση για την Ευρώπη, για να μπορέσει αμέσως μετά να γίνει η πολυπόθητη συνάντηση και για τις δύο πλευρές Μπάιντεν-Ερντογάν, χωρίς η Άγκυρα να κάνει πίσω ούτε στο ένα εκατοστό από τις αυθαίρετες απαιτήσεις της.

Αντιθέτως τις παγίωσε!

Πριν συμπληρωθούν 24 ώρες από την συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν, ο Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Τουρκίας στον ΟΗΕ βετεράνος Διπλωμάτης κ. Σινιρλίογλου απέστειλε στον ΟΗΕ την γνωστή επιστολή όπου με μανιφεστικό τρόπο απευθυνόμενος στην ουσία στην διεθνή κοινότητα ξεδίπλωσε όλες τις αυθαίρετες τουρκικές απαιτήσεις σε βάρος της χώρας μας.

Να θυμίσουμε ότι στη συνείδηση της διεθνούς κοινότητας το διεθνές δίκαιο δεν είναι μόνο ότι γράφεται σε κείμενα αλλά και ότι εγγράφεται ως πράξη τετελεσμένη και διαρκής.

Ποια είναι η στάση των δύο χωρών στη διεθνή σκηνή;

Επί δύο χρόνια η Τουρκία συκοφαντεί τη χώρα μας και η Ελληνική κυβέρνηση απλώς παρακολουθεί την επιχείρηση εμπέδωσης αρνητικού κλίματος για τη χώρα μας!

Και τώρα που η κρίση στην Ουκρανία κινητοποίησε τα αντανακλαστικά της διεθνούς κοινότητας που αντιλαμβάνεται το πρόβλημα του αναθεωρητισμού, η κυβέρνηση τρέχει να δώσει και πάλι «πιστοποιητικό καλής διαγωγής», απονευρώνοντας και την πρωτοφανή στα χρονικά υποστήριξη της χώρας από το κογκρέσο έναντι της γραφειοκρατίας της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ!

Την ώρα που οι επιθετικές διεκδικήσεις της Τουρκίας, όπως επισημαίνεται και από πολλούς αναλυτές, μοιάζουν αρκετά με αυτές του Πούτιν προς την Ουκρανία, εμείς ακυρώνουμε το πλεονέκτημα!

Όπως ο Ρώσος Πρόεδρος διεκδικεί περιοχές της αυτοκρατορικής Ρωσίας, έτσι και ο Ερντογάν ονειρεύεται τις κτήσεις της οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Όπως ο Πούτιν θέλει «να διορθώσει τα λάθη του Λένιν» (βλ. Δημοκρατία της Ουκρανίας), έτσι και ο Ερντογάν θέλει «να διορθώσει τα λάθη του Κεμάλ» (βλ.Συνθήκη Λωζάνης, σύνορα Τουρκίας).

Η αποστρατιωτικοποίηση είναι επίσης αίτημα αμφοτέρων, καθώς και οι δύο απαιτούν από τα γειτονικά κράτη να μην εξοπλίζονται ούτε για την άμυνα τους, αλλά τα δικά τους κράτη να είναι ελεύθερα να τα απειλούν.

Όσο για την κατηγορία περί ναζιστικού κράτους, όπως κατηγορεί ο Πούτιν την Ουκρανία, η Τουρκία έχει βρει την κατηγορία ότι η Ελλάδα πνίγει τους πρόσφυγες και τους μετανάστες.

Η Ελλάδα, ωστόσο, ποτέ δεν έχει κάνει καμπάνια για να αναδείξει τον ρόλο της Τουρκίας στα θέματα αυτά, ενώ το τουρκικό καθεστώς διεξάγει οργανωμένη διεθνή καμπάνια δυσφήμισης της Ελλάδας εδώ και δύο χρόνια.

Στο θέμα της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ, τι έχει καταγραφεί διεθνώς;

Αυτός ο χάρτης είναι ο μοναδικός επίσημος χάρτης της Ελλάδας που εστάλη στον ΟΗΕ συνοδευόμενος από τις γεωγραφικές συντεταγμένες της υφαλοκρηπίδας και της μελλοντικής ΑΟΖ! Είναι η μόνη Ελληνική προσπάθεια που έγινε το 2011 από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με πρωθυπουργό τον Γιώργο Παπανδρέου. Έκτοτε νεκρική σιωπή ως προς την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ της Ανατολικής Μεσογείου παρόλο που η Κύπρος την οριοθέτησε και την θεσμοθέτησε!

Οι συνομιλίες χρειάζονται όταν υπάρχει ισορροπία… Μπορούσε να υπάρξει ισορροπία έναντι των Τουρκικών διεκδικήσεων;

Βεβαίως εάν η Ελλάδα δεν είχε την ηττοπαθή πολιτική κατευνασμού, βεβαίως εάν η Ελλάδα είχε εθνική στρατηγική και απαντούσε, όχι στους λεονταρισμούς με λεονταρισμούς, αλλά ορθολογικά σε διεθνές επίπεδο βήμα, βήμα απάντηση στην Τουρκική προπαγάνδα και ανάδειξη της επικινδυνότητας της αναθεωρητικής πολιτικής του Ερντογάν και του ακραίου εθνικισμού που αναπτύχθηκε στην Τουρκία.

Βεβαίως εάν απαντούσε ως όφειλε με την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας στην Ανατολική Μεσόγειο και της δυνητικής ΑΟΖ όπως έκανε η Τουρκία.

Αυτό αφορά κάθε ιστορική φάση του λαού μας με παρόμοια διλήμματα, αναφορικά με το Δίκαιο και την Ισχύ, την Ειρήνη και τη Δημοκρατία, τον κατευνασμό και την ηττοπάθεια.

Όταν ο γκρίζος λύκος κυκλώνει πεινασμένος, οι αυταπάτες για τον κατευνασμό και την εξημέρωσή του οδηγεί αναπότρεπτα στην ταπείνωση, στον πόλεμο, στην ήττα και στην υποταγή.

Σε τέτοια ιστορικά διλήμματα το έθνος και ο λαός μας, το δημοκρατικό πολίτευμα και τα κόμματα, οι πολιτικοί ηγέτες και οι πολίτες, έχουν χρέος να απαντήσουν με συναίσθηση της ιστορικής τους ευθύνης.

Είναι χρέος για τον Ελληνικό λαό και την ηγεσία του, να αφυπνίσουν τις εθνικές ευαισθησίες και τον πατριωτισμό να σφυρηλατήσουν την εθνική λαϊκή ενότητα μέσα από τις αγωνίες και τις ελπίδες, για το κοινό μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας. Μέσα από την κατάκτηση της ιστορικής αυτογνωσίας για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό με αυτοπεποίθηση, με διορατικότητα και αποφασιστικότητα. Χωρίς να παρασύρεται σε ανόητες και ανέξοδες «ψευδοπατριωτικές» ρητορείες αλλά και χωρίς φοβίες και ηττοπάθειες,

Η ανάδειξη μιας συνεκτικής και ολοκληρωμένης εθνικής στρατηγικής με ιεραρχημένους στόχους αποτελεί πλέον ιστορική ανάγκη επιβίωσης.

Μιας εθνικής στρατηγικής που θα αξιοποιεί μεν στο έπακρο τη γεωστρατηγική, γεωπολιτική και γεωοικονομική θέση της χώρας θα συνοδεύεται δε με τη σθεναρή στάση στη διαφύλαξη της ακεραιότητας και της ασφάλειας, με την ισχυρή αποτρεπτική δύναμη στη διαφύλαξη της Εθνικής κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων μας, με τους όρους μιας πατριωτικής ανάτασης και ειρήνης, με τους όρους του Ευρωπαϊκού κεκτημένου, της Δημοκρατίας και της βιώσιμης ανάπτυξης.

Με απλά λόγια να γίνουμε περήφανοι που είμαστε Έλληνες, περήφανοι σε μια Ελλάδα αξιοσέβαστη από εχθρούς και φίλους, περήφανοι για τη συμβολή μας στην Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και ανάπτυξη, περήφανοι για την ενδυνάμωση και εμβάθυνση της Δημοκρατίας ώστε να γίνει ο νέος φάρος στη σύγχρονη εποχή.

ΣΕ ΚΑΘΕ ΚΡΙΣΗ ΞΕΣΚΕΠΑΖΕΤΑΙ Η ΜΕΤΕΩΡΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Η Γερμανίδα ΥΠΕΞ με μήνυμα της στο twitter, ευχαριστεί με εκκωφαντικό τρόπο τη Γερμανία για τη συνεργασία που έχουν Βερολίνο και Άγκυρα και δηλώνει ότι οι δύο χώρες είναι μαζί στην Ρωσο-ουκρανική κρίση.

Να υπενθυμίσουμε ότι η Τουρκία δεν συμμετέχει στις κυρώσεις κατά της Ρωσίας, δεν έχει κλείσει τον εναέριο χώρο της και συμμετέχει στη σύγκρουση με τα UAV που έχει πουλήσει στην Ουκρανία. Η «πράσινη» ΥΠΕΞ υποτίθεται ότι θα έθετε θέματα που έχουν να κάνουν με τον εξοπλισμό της Τουρκίας.

Η κρίση της Ουκρανίας με την εισβολή της Ρωσίας, ανέδειξε για μια ακόμη φορά την ανεπάρκεια της πολιτικής ηγεσίας της χώρας.

Ανεπάρκεια σε σχέση με τη στρατηγική της Τουρκίας που μετά από κάθε κρίση κερδίζει σημαντικό έδαφος σε βάρος της Ελλάδας.

Από τη δεκαετία του 1950 και μετά η Ελλάδα συρρικνώνεται χάρις στην έξυπνη επιθετική στρατηγική της Τουρκίας που με εξαίρεση τον Ανδρέα Παπανδρέου καμία πολιτική ηγεσία δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει.

Το πρώτο βασικό δόγμα των Τούρκων είναι: «Επίθεση η καλύτερη άμυνα» Βέβαια η επιτυχημένη επίθεση αποφέρει και επιπλέον κέρδη.

Συγκεκριμένα με τη σημερινή πολεμική κρίση η πολιτική ηγεσία της Ελλάδας χωρίστηκε, κλασικά, σε δύο στρατόπεδα.

Η κυβέρνηση και άλλες πολιτικές δυνάμεις πρόβαλαν την πρόθεση η Ελλάδα να είναι στην εμπροσθοφυλακή της υποστήριξης του αγώνα του Ουκρανικού λαού. Στο πλαίσιο αυτό έστειλε εκτός από ανθρωπιστικό και στρατιωτικό υλικό, ίσως ευτελούς αξίας αλλά πάντως στρατιωτικό υλικό.

Η αξιωματική αντιπολίτευση και άλλες πολιτικές δυνάμεις ενέκριναν τις κυρώσεις αλλά διαφώνησαν με την αποστολή στρατιωτικού υλικού.

Εάν αυτές οι θέσεις εκφραζόταν σε χώρες όπως οι Σκανδιναβικές που έστειλαν και στρατιωτικό υλικό, ή από την Ιταλία που δεν έστειλε το θέμα θα ήταν παράμετρος της πολιτικής τους απέναντι στη Ρωσία. Οι μεν την φοβούνται η δε Ιταλία έχει εξαρτήσεις. Καμία από αυτές δεν θα είχε πρόβλημα πλαγιοκόπησης από άλλη δύναμη που επιβουλεύεται την κυριαρχία τους.

Στην περίπτωση των ανωτέρω χωρών η θέση είτε αποστολής στρατιωτικού υλικού είτε όχι θα ήταν μια ολοκληρωμένη πολιτική στρατηγική δεδομένου ότι η στάση της Τουρκίας του επιτήδειου ουδέτερου δεν τις επηρεάζει τόσο όσο την Ελλάδα.

Για την Ελλάδα δυστυχώς η θέση και των δύο πολιτικών στρατοπέδων είναι ημιτελής, μετέωρη και στρατηγικά θα είναι επώδυνη.

Γιατί; Διότι η στρατηγική της Τουρκία υποχρεώνει να αντιμετωπίσουμε και τη δική της πλαγιοκόπηση.

Η Τουρκία επέλεξε να μην επιβάλει κυρώσεις στη Ρωσία.

Η Τουρκία είναι το μόνο μέλος του ΝΑΤΟ που δεν συμμετέχει στις κυρώσεις.

Η Τουρκία είναι το μόνο συνδεδεμένο μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης που θα δίνει Ρωσική πρόσβαση στην ενιαία Ευρωπαϊκή αγορά. Σε όλους τους τομείς. Από αεροπορικές συνδέσεις και μεταφορές προϊόντων μέχρι χρηματοπιστωτικές. Βεβαίως με το ανάλογο κέρδος μόνιμης διαμεσολάβησης.

Να το σκεφτούμε αντίστροφα. Φαντάζεστε τι θα έκανε η Τουρκία εάν η Ελλάδα ήταν η μόνη εξαίρεση στο ΝΑΤΟ και εκείνη ήταν στην εμπροσθοφυλακή των κυρώσεων στη Ρωσία και του εξοπλισμού της Ουκρανίας;

Η Ελλάδα θα ήταν στην κορυφή της παγκόσμιας εκστρατείας της Τουρκικής διπλωματίας, θα ήταν όχι μόνο κατηγορούμενη αλλά και ήδη στο σκαμνί.

Για να καταλάβετε πως χειρίζεται την πολιτική στρατηγική η Τουρκία που είναι και κατοχική δύναμη δεν αρκεί που τηρεί αυτή την «επιτήδεια» στάση, ασκεί από πάνω και έντονη κριτική στους πάλαι ποτέ συμμάχους της, του ΝΑΤΟ ενώ η… οργή του Ερντογάν εκφράζεται και απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Επίθεση η καλύτερη άμυνα!

Τι κάνει η Τουρκία;

Επειδή επιλέγει να μην προχωρήσει στην υιοθέτηση κυρώσεων κατά της Ρωσίας, προχωρεί σε επιθέσεις κατά της Ε.Ε. αλλά και του ΝΑΤΟ, υποστηρίζοντας ότι… αδικείται.

Προσέξτε αντιστροφή!

Μια χώρα, που είναι συνεχώς σε επιθετική διάταξη και επιβάλλει, χωρίς κόστος, τις πολιτικές της διά της ισχύος, προβάλλει την εικόνα της «διωκόμενης».

Η Ελληνική κυβέρνηση ενώ επέλεξε να είναι εμπροσθοφυλακή στην υποστήριξη της Ουκρανίας, αποδέχεται τον ρόλο της Τουρκίας με τη σιωπή της. Τότε γιατί να είναι εμπροσθοφυλακή εφόσον το κέρδος θα είναι πάλι στην Τουρκία; Γιατί μπαίνει μπροστά ενώ την ίδια στιγμή υποχωρεί ζητώντας συνάντηση με τον Ερντογάν;

Εμπροσθοφυλακή σημαίνει ότι έχει το ηθικό πλεονέκτημα να αναδείξει με έντονο τρόπο το πρόβλημα της Τουρκίας και να εγγράψει υποθήκη για την αντιμετώπιση της νέας δυναμικής που θα παρουσιάσει η Τουρκία.

Νέα δυναμική που θα απορρέει από τα οφέλη της στάσης της και θα συνοδεύεται από νέες διεκδικήσεις σε βάρος της Ελλάδας.

Μετά από μια έντονη εκστρατεία στο ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ, την Ε.Ε. δεικτική για τη στάση της Τουρκίας και την ανακήρυξη της ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο, θα είχε νόημα και η συνάντηση με τον Ερντογάν. Η συνάντηση θα γινόταν από πλεονεκτική θέση για την Ελλάδα με ισότητα στη διαπραγμάτευση. Όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση, σήμερα η Ελλάδα έχει να διαπραγματευτεί μόνο το μέγεθος της υποχώρησης και της εκχώρησης κυριαρχικών δικαιωμάτων και κυριαρχίας.

Στη δεύτερη πολιτική άποψη, εάν επέλεγε τη συμμετοχή στις κυρώσεις όπως η αξιωματική αντιπολίτευση αλλά όχι την εμπροσθοφυλακή με αποστολή στρατιωτικού υλικού αποδέχεται παθητικά τη μοίρα της σε σχέση με την Τουρκία.

Γιατί είναι και αυτή ημιτελής πολιτική; Διότι τα εθνικά μέτωπα δεν επιτρέπουν η Ελλάδα να είναι μεταξύ των απλών ακολούθων της κατάστασης όπως οι Σκανδιναβοί ή η Ιταλία. Εάν η θέση αυτών των Ελληνικών πολιτικών δυνάμεων είναι αντίθετη στις διεθνείς αντιπαραθέσεις, απλά η Ελλάδα δεν θα έπρεπε να συμμετάσχει ούτε στις κυρώσεις.

Είναι η άλλη πολιτική επιλογή που θα υπάκουε σε ολοκληρωμένη στρατηγική της χώρας. Η μη συμμετοχή της είτε θα ήταν ανεκτή όπως και της Τουρκίας είτε θα είχε συμπαρασύρει σε αναγκαστική ευθυγράμμιση και των δύο, είτε τέλος θα ευθυγραμμιζόταν η Ελλάδα επιτυγχάνοντας ρητά ανταλλάγματα.

Πως διαμορφώνεται τώρα η κατάσταση;

Ο Ερντογάν τηρώντας στάση επιτήδειου ουδέτερου μετατρέπει την Τουρκία σε χώρα υποδοχής για την παράκαμψη όλων των κυρώσεων στη Ρωσία!

Οι κυρώσεις θα εκθρέψουν τη δημιουργία μιας νέας δύναμης. Άλλοτε ήταν πειρατές μαυραγορίτες που το σπάσιμο του εμπάργκο τους έκανε μεγαλοκεφαλαιούχους.

Ο στόχος Ερντογάν είναι να καταστήσει την Τουρκία μια από τις δέκα μεγαλύτερες οικονομικές και στρατιωτικές δυνάμεις. Αυτό θα επιτύχει.

Οι ευθύνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που στις Ευρω-Ρωσικές σχέσεις θα καταστεί υποχείριο της Τουρκίας είναι τεράστιες!!!

Οι ευθύνες Ε.Ε.-ΝΑΤΟ-ΗΠΑ μεγάλες

Οι ευθύνες της κυβέρνησης ανυπολόγιστες καθώς χωρίς την παραμικρή αντίδραση αποδέχονται μια στρατηγική ολοκληρωτική ήττα

Οι ευθύνες Μητσοτάκη τεράστιες γιατί όχι μόνο δεν αντιδρά αλλά με τη συνάντησή του με τον Ερντογάν επικυρώνει τις πολιτικές του σε βάρος της Ελλάδας και της Ευρώπης.

Αυτή η μη αντίδραση, η ηττοπαθής πολιτική του κατευνασμού και εάν γίνει συνάντηση με όλα τα πλεονεκτήματα των διεκδικήσεων στα χέρια της Τουρκίας, στρατηγικά θα αποτελέσουν ταφόπλακα για το μέλλον της Ελλάδας ανάλογη και χειρότερη από την συμφωνία της Ζυρίχης του Καραμανλή!

Η ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΕΚΤΟΣ ΕΛΕΓΧΟΥ ΔΙΕΥΡΥΝΕΙ ΤΙΣ ΑΝΙΣΟΤΗΤΕΣ. ΤΙ ΔΕΙΧΝΕΙ Ο ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗΣ ΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΥ ΤΗΣ Ε.Κ.Τ.

Ακρίβεια είναι η νέα πληγή!

Πως μετριέται επισήμως; Σε ετήσια βάση με τον πληθωρισμό.

Ο πληθωρισμός αποτελεί βασικό συντελεστή μείωσης της αγοραστικής δύναμης κάθε νοικοκυριού. Αλλά οι επιπτώσεις δεν είναι ίδιες για όλα τα νοικοκυριά. Υπάρχουν εκείνα που πλήττονται περισσότερο από άλλα.

Στην πραγματικότητα δημιουργεί έναν ακόμη μηχανισμό διεύρυνσης των ανισοτήτων.

Με το δικό μας παράδειγμα υπολογισμού ο πληθωρισμός είναι διπλάσιος σε ένα μικρομεσαίο νοικοκυριό!!!

Ποιος είναι ο πραγματικός πληθωρισμός σε κάθε οικογένεια;

Μπορεί να υπολογισθεί;

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ECB δημιούργησε ένα εργαλείο, έναν υπολογιστή με τον οποίο κάθε νοικοκυριό σε κάθε χώρα μέλος μπορεί να υπολογίσει τον πληθωρισμό του νοικοκυριού σε σχέση με τον επίσημο πληθωρισμό της χώρας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat ο μέσος ετήσιος πληθωρισμός τον Ιανουάριο του 2022 ανέρχεται στο 5,1% ήδη αυξημένος σε σχέση με τον Δεκέμβριο του 2021 που ήταν στο 5,00%. Στην Ελλάδα οι προβλέψεις είναι ανάλογες και χειρότερες.

Πράγματι υπάρχει η ομολογία ότι μέσα σε ένα χρόνο ο πληθωρισμός τριπλασιάστηκε!

Πως μετράνε τον πληθωρισμό;

Στον υπολογισμό του πληθωρισμού λαμβάνονται υπόψη όλα τα αγαθά και οι υπηρεσίες που καταναλώνει ετησίως μια οικογένεια. Δημιουργείται ένα καλάθι με στάθμιση αναγκών που περιλαμβάνει τρόφιμα και ποτά, ένδυση και υπόδηση, στέγαση, ύδρευση, ηλεκτρικό ρεύμα, φυσικό αέριο και άλλα καύσιμα, επίπλωση και διακόσμηση, οικιακός εξοπλισμός και συνήθης συντήρηση κατοικιών, υγεία, μεταφορές, εκπαίδευση, επικοινωνία κλπ.

Ο υπολογιστής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας δημιουργήθηκε για να μπορεί κάθε νοικοκυριό να βρίσκει τον πληθωρισμό με βάση τις δικές του συνήθειες. Άλλο πληρώνει ενοίκιο άλλο όχι, άλλο καταναλώνει κρέας και άλλο είναι vegetarian, άλλοι μετακινούνται με δικό τους μέσον και άλλοι με δημόσιο.

Το δικός μας παράδειγμα:

Στηρίζεται σε νοικοκυριό με δύο απλούς εργαζόμενους και δύο μικρά παιδιά που καταναλώνει 1.000 Ευρώ. Η μηνιαία κατανάλωση επιμερίζεται κυρίως στις δαπάνες διατροφής 400€, στέγασης θέρμανσης ηλεκτρικό αέριο 200€, ένδυσης υπόδησης 50€, μεταφοράς 150€, οικιακού εξοπλισμού 30€,   προσχολική και πρωτοβάθμια εκπαίδευση 20€ και υπηρεσίες τηλεφωνίας 30€.

Το αποτέλεσμα του υπολογιστή της ΕΚΤ είναι προσωπικός πληθωρισμός 10% σε σύγκριση με τον Ελληνικό μέσο επίσημο 5%

Ο υπολογιστής της ΕΚΤ προσφέρεται σε 23 γλώσσες και είναι στη διεύθυνση:

https://www.euro-area-statistics.org/digital-publication/statistics-insights-inflation/

ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΔΙΧΑΣΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΝΑ ΑΠΟΣΥΡΘΕΙ ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ ΑΠΑΝΤΩ ΜΕ ΕΝΩΤΙΚΗ ΒΑΘΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΘΕΣΗ ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΣΥΜΠΡΟΕΔΡΙΑ

Όλοι προσέγγισαν το εκλογικό αποτέλεσμα της 5/12 για πρόεδρο του Κινήματος Αλλαγής με όρους νίκης και ήττας ή στην καλύτερη περίπτωση ως έκφραση για ανανέωση.

Τι πραγματικά έδειξε το εκλογικό αποτέλεσμα και κανένας δυστυχώς δεν ανέδειξε μέχρι σήμερα;

Στο Κίνημα Αλλαγής, με το ΠΑΣΟΚ μαζί, εκφράζονται δύο μεγάλα κυρίαρχα στο Κίνημα, με ρίζες στην κοινωνία ιδεολογικά και πολιτικά ρεύματα.

Σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση για πρώτη φορά τα δύο μεγάλα ρεύματα ενώθηκαν σε μια εκλογική σύμπραξη έστω με διαφορετικό στόχο εκλογικής εκπροσώπησης.

Ενώθηκαν σε μια κοινή εκλογική διαδικασία και απέδειξαν ότι μαζί μπορούν να κάνουν τη διαφορά στο Κίνημα Αλλαγής.

Τα δύο ρεύματα μαζί, μπορούν να ανατρέψουν το πολιτικό σκηνικό και το ατροφικό παλαιοκομματικό δίπολο που ταλανίζει τον λαό.

Προσήλθαν 270.000 ψηφοφόροι σε ένα κόμμα του 8,2% επισήμως!!!

Ρεκόρ ιστορικών διαστάσεων για τέτοια αναλογία.

Ποιος το πέτυχε; Τα δύο ιδεολογικοπολιτικά ρεύματα από κοινού.

Ωστόσο ο τρόπος που προσεγγίζεται το αποτέλεσμα είναι μια από τα ίδια.

Ο τελικός νικητής θα εφαρμόσει προσωπικές πολιτικές και πολιτικές που εκπροσωπεί το ρεύμα του. Το άλλο ιδεολογικοπολιτικό ρεύμα θα περάσει στην αδράνεια, την αναμονή της φθοράς ή ακόμη την υπονόμευση όπως γίνεται συνήθως και όπως έχει ήδη εφαρμοσθεί στο Κίνημα.

Το σύνθημα από την αρχή των εκλογών «μόνο ΠΑΣΟΚ» ήταν η θρυαλλίδα που αναβίωσε βαθιά χαρακώματα, ύψωσε τείχη με εκφραστές εκείνη την κομματική νομενκλατούρα που οδήγησε με τις ενέργειές της στη συρρίκνωση του ΠΑΣΟΚ. Γιατί όταν το ΠΑΣΟΚ το είχαν καταντήσει δημοσκοπικά στο 2,5% τα μέλη ήταν μηδέν και μόνο μια κομματική νομενκλατούρα που συντηρείτο από αυτό είχε απομείνει. Τώρα βρήκαν ευκαιρία να αποκτήσουν ρόλο.

Είναι οι ίδιοι που με αφορμή το σύνθημα «μόνο ΠΑΣΟΚ» (το οποίο διασώθηκε χάρη στη Φώφη και το ΚΙΝΑΛ) ύψωσαν διαχωριστικά τείχη, στη διάρκεια των εκλογών, δημιουργώντας προϋποθέσεις διχασμού σε δήθεν ΠΑΣΟΚ και μη ΠΑΣΟΚ που όμως όλοι μαζί είναι στο ΚΙΝΑΛ και εκφράζονται από τις αξίες του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος.

Δεν θα εκπλήξει δε εάν σε αυτό το σχέδιο του ρόλου που επιχειρούν να «ανακαταλάβουν» εντάσσεται η εξουδετέρωση του άλλου μεγάλου ιδεολογικοπολιτικού ρεύματος εξωθώντας σε απομάκρυνση των στελεχών, πολιτών και ψηφοφόρων που εκφράζονται με αυτό το ρεύμα.

Σε αυτή την κρίσιμη καμπή για το Κίνημα έρχεται ο ρόλος της ανανέωσης. Ανανέωση είναι η καινοτόμος πολιτική σκέψη η υπέρβαση προσωπικών φιλοδοξιών χάριν του κοινού καλού είναι η εφαρμογή πολιτικών που σπάει το κατεστημένο και τους οπισθοδρομικούς θύλακες εξουσίας.

Οι εκλογές έστειλαν το μήνυμα!

Ανανέωση είναι να συμπορευθούν τα δύο μεγάλα ρεύματα έχοντας κοινή πρόσβαση και συμμετοχή στις αποφάσεις. Έχοντας κοινή εκπροσώπηση στη διαδικασία λήψης και εφαρμογής

Ανανέωση είναι τα δύο μεγάλα ιδεολογικοπολιτικά ρεύματα να συνεργαστούν σε κοινούς αγώνες, να αποκτήσουν ουσιαστική συλλογικότητα και επομένως συντροφικότητα. Είναι μια διαδικασία που έχει ξεχαστεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια, δεν μπορεί να αναβιώσει με τεχνητές συγκολλήσεις παρά μόνο με ειλικρινή συλλογική συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων και στα όργανα του Κινήματος.

Ανανέωση είναι η δημιουργία ενός νέου κόμματος στο πεδίο της οργάνωσης με ανοικτή συμμετοχή, εναλλαγή στα όργανα, καθολική ψηφοφορία στη λήψη αποφάσεων και συλλογική εκπροσώπηση στην εφαρμογή τους.

Πρώτο βήμα είναι να δηλώσουν οι δύο υποψήφιοι ότι όποιος εκλεγεί, στην πορεία προς το συνέδριο θα αποτυπώσει και εφαρμόσει αυτές τις αρχές της συλλογικής ηγεσίας και της Άμεσης Δημοκρατίας φτάνοντας σε επίπεδο κορυφής να θεσμοθετήσει και εφαρμόσει τον θεσμό των συμπροέδρων.

Δεν ανακαλύπτουμε την Αμερική καθώς ο θεσμός των συμπροέδρων εφαρμόζεται ευρύτατα σε συλλογικές οργανώσεις από τον επιστημονικό χώρο, την οργάνωση συνεδρίων, τον κοινωνικό μέχρι τις πολιτικές οργανώσεις που ορισμένες εξ αυτών έφτασαν στην εξουσία εκπροσωπώντας στο εσωτερικό τους ακριβώς δύο ή περισσότερα ιδεολογικοπολιτικά ρεύματα.

Στη συγκυρία που βρισκόμαστε, οι δύο υποψήφιοι απέδειξαν ότι εκπροσωπούν τα δύο μεγάλα, αλλά διαφορετικά ιδεολογικοπολιτικά ρεύματα και επομένως μπορούν να τα εκπροσωπήσουν να κρατήσουν ενωμένα και να κάνουν τη νέα μεγάλη αρχή.

Αυτή η ανανέωση ρίχνει τείχη, καταργεί χαρακώματα. Η ανακατάληψη μιας παλιάς μορφής εξουσίας είναι καθαρή αναπαλαίωση (ούτε καν ανακύκλωση) βαφτισμένη ανανέωση.

Η ανανέωση με συλλογικότητα, συναποφάσεις και καθολική συμμετοχή που ενώνει όλα τα πολιτικά και ιδεολογικά ρεύματα στον χώρο του Κινήματος αποτελεί τη μόνη εγγύηση ότι δεν θα γίνει πισωγύρισμα, δεν χαθεί η μεγάλη ευκαιρία που έδωσαν 270.000 πολίτες με το μήνυμα της συμμετοχής.

ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΨΗΦΙΣΩ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ – ΠΟΙΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΤΑΛΥΤΗΣ ΤΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ

Η χώρα μπαίνει στην περίοδο μια νέας μεταπολίτευσης. Η δεκαετής κρίση που σηματοδότησε το νέο κύκλο ευτυχώς αυτή τη φορά δεν συνοδεύτηκε από εθνική τραγωδία όπως έγινε το 1974.

Από τύχη γλύτωσε η Ελλάδα και ο λαός μας μια καλά προετοιμασμένη επίθεση που το πολιτικό σύστημα αδυνατούσε να αντιληφθεί μέσα στο αποπνικτικό φωτοχημικό νέφος του λαϊκισμού και του σχισίματος των μνημονίων.

Από τύχη μιας παγκόσμιας ατυχίας, την άνοιξη του 2020 ο επί δεκαετία προετοιμαζόμενος αιφνιδιασμός από την ηγεσία της Τουρκίας αναβλήθηκε λόγω… Κορωνοϊού. Αλλά το σχέδιο που αποκαλύφθηκε κινητοποίησε την Ελλάδα, ο αιφνιδιασμός χάθηκε, πήρε αναβολή και η αλλαγή ηγεσίας στις ΗΠΑ έβαλε ταφόπλακα.

Προσωρινά.

Η ιστορία έδειξε ότι θα επανέλθουν όταν πάλι αποκοιμηθούμε.

Από τύχη στην παγκόσμια ατυχία η Ελληνική οικονομία και η Ευρωπαϊκή αιχμαλωσία ξέφυγε από τις δαγκάνες της Μέρκελ και της Γερμανικής άρχουσας τάξης.

Προσωρινά.

Θα επανέλθουν, αλλά ήδη διαμορφώνεται ένα νέο τοπίο στην Ευρώπη.

Από τύχη για την Ελλάδα, μπροστά στις τεκτονικές αλλαγές που συντελούνται και ήδη έχουν δρομολογηθεί παγκοσμίως, διαμορφώνεται μια παγκόσμια ηγεσία που πήρε το μήνυμα της αδυναμίας του νεοφιλελεύθερου καπιταλιστικού μοντέλου.

Η σύγκρουση μεταξύ της αυταρχικής πλουτοκρατίας που επιχειρεί να αλλάξει το δημοκρατικό πολίτευμα και των Δημοκρατικών Σοσιαλιστικών δυνάμεων για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια δημιουργεί ελπίδες στη Δημοκρατία.

Αλλά μέχρι πότε η τύχη θα είναι ευνοϊκή για εμάς;

Μέχρι πότε το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα θα περιμένει τον από μηχανής θεό ενώ θα ασχολείται μόνο με μηχανορραφίες;

Μέχρι πότε τα κυρίαρχα συμφέροντα και συστήματα εξουσίας στη χώρα μας θα επεμβαίνουν για να μετατρέπουν κόμματα και ηγεσίες, δικές τους Ανώνυμες Εταιρείες;

Με ότι αυτό συνεπάγεται.

Την οπισθοδρόμηση της χώρας, την απώλεια ισότιμης συμμετοχής στη νέα εποχή, την περιθωριοποίηση του λαού.

Οι Έλληνες έχουν τώρα την ευκαιρία, στην αρχή του νέου κύκλου της νέας εποχής, και της νέας Ευρωπαϊκής ισορροπίας, να σχεδιάσουν και να οδηγήσουν σε αυτή την περίοδο πολιτικής μετάβασης που ήδη έχουμε εισέλθει, μια νέα αρχιτεκτονική του πολιτικού συστήματος. Ανάλογη με τη νέα αρχιτεκτονική που δημιούργησαν το 1974-1981 με τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Είναι στο χέρι των Ελλήνων να φέρουν τη νέα αλλαγή να ευνοήσουν να γίνουν μέτοχοι εκείνων των δυνάμεων που αντιλαμβάνονται έγκαιρα τις τάσεις και, κυρίως, που έχουν τη δυνατότητα να παρεμβαίνουν σε αυτές με προτάσεις.

 

Η Αλλαγή έφερε ισότιμη συμμετοχή στην κοινωνία.

Η Νέα Αλλαγή αφορά την ισότιμη συμμετοχή στη νέα εποχή!

Η μίζερη, οπισθοδρομική και συντηρητική αντιμετώπιση της δεκαετούς κρίσης από τη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν άλλη μια χαμένη ευκαιρία η κρίση να γίνει μάθημα να γίνει ευκαιρία.

Σε αυτό το νέο κύκλο της νέας μεταπολίτευσης έχουμε εισέλθει και πάλι με την κυριαρχία της δεξιάς. Αλλά αυτή τη φορά για άλλους ιστορικούς λόγους.

Ήταν η διακυβέρνηση των Σύριζα-Ανελ, Τσίπρα-Καμμένου, η χειρότερη κυβερνητική θητεία της μεταπολίτευσης, η απόλυτη συκοφαντία κάθε προοδευτικής πολιτικής που έφερε τη μεγάλη στροφή στη δεξιά.

Αυτή την υπεροχή στη σύγκριση υπενθυμίζει σε κάθε ευκαιρία ο Μητσοτάκης. Ο πιο αυθεντικός εκπρόσωπος της αυταρχικής πλουτοκρατίας στη χώρα μας, εμφανίζεται ως άγγελος όταν συγκρίνεται με τον Τσίπρα.

Το χειρότερο είναι ότι υπάρχουν δυνάμεις στο Κίνημα Αλλαγής που εγκλωβίζονται σε αυτή τη μορφή σύγκρισης. Υπάρχουν δυνάμεις που θέλουν να ηγηθούν εκφράζοντας αυτή τη μορφή σύγκρισης.

Το ΠΑΣΟΚ το Κίνημα Αλλαγής δεν έχουν καμιά απολύτως ιδεολογική, ιστορική ή πολιτική σχέση με τη συντήρηση, τον λαϊκισμό, την εξουθένωση των μικρομεσαίων, την εγκατάλειψη των αγροτών, την μισθολογική εξαθλίωση των εργαζομένων και τον εργασιακό μεσαίωνα των Ελλήνων.

Το ΠΑΣΟΚ το Κίνημα Αλλαγής ποτέ δεν θα δεχόταν να επιλέξει ή να αποδεχθεί να επιβληθούν πολιτικές όπως αυτές που εφάρμοσαν ο Σύριζα ή εφαρμόζει η Νέα Δημοκρατία.

Το Κίνημα, το δικό μας Κίνημα, έδινε πάντα το στίγμα πρωτοποριακών πολιτικών, είχε όραμα, άνοιγε δρόμους με καινοτόμες πολιτικές που υπηρετούσαν τον λαό.

Ο νέος πρόεδρος πρέπει να αναβιώσει το προοδευτικό στίγμα που πάντα εξέπεμπε το ΠΑΣΟΚ. Είναι ανήκουστο να δηλώνουν κάποιοι ΠΑΣΟΚ δηλαδή Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα και να εκφράζουν πολιτικές που εγκλωβίζουν τον λαό στην πλευρά της αυταρχικής πλουτοκρατίας κάνοντας σύγκριση με τον αριστερό λαϊκισμό ή τον μηδενισμό και την ανασφάλεια μιας τυχοδιωκτικής πολιτικής που εφαρμόστηκε.

Άκουσα εχθές ότι στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με πρωθυπουργό τον Γιώργο Παπανδρέου είχε δρομολογηθεί το σχέδιο «ΗΛΙΟΣ» Ένα σχέδιο που δέκα χρόνια πριν θα έδινε ενεργειακή αυτάρκεια στην Ελλάδα από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας-ΑΠΕ και θα έκανε εξαγωγές ενέργειας. Σχέδιο οραματικό προοδευτικό με προγραμματισμό. Σχέδιο που εγκαταλείφθηκε τόσο από τον Σαμαρά τη ΝΔ όσο και από τον Τσίπρα τον Σύριζα.

Θύμωσα! Γιατί τα οφέλη την ηλεκτρονικής συνταγογράφισης ή της διαύγειας επειδή τα ζούμε δεν τα εκτιμούμε.

Αλλά τις αυξήσεις του ρεύματος που προκαλούν οι ανατιμήσεις πετρελαίου και αερίου στην αγορά τις αισθανόμαστε!

Αυτές οι αυξήσεις σήμερα δεν θα υπήρχαν στην Ελλάδα εάν οι κκ Σαμαράς και Τσίπρας δεν είχαν σαμποτάρει το σχέδιο «ΗΛΙΟΣ».

Η Ελλάδα πράγματι θα ήταν η Δανία του Νότου γιατί η Δανία δεν υποφέρει από αυτές τις αυξήσεις.

Αυτή είναι μια μεγάλη διαφορά μεταξύ μιας οραματικής πολιτικής για τον λαό και μιας διαχειριστικής πολιτικής που ωφελεί τα μεγάλα συμφέροντα και τις ελίτ της εξουσίας.

Είναι η μεγάλη διαφορά του πολιτικού που έχει τη διεθνή γνώση, έχει τις καινοτόμες προτάσεις, έχει τη θέληση, το κύρος, την αποφασιστικότητα να εφαρμόσει πολιτικές που θα φέρουν τους Έλληνες υπερήφανους ισότιμους συμμέτοχους στη νέα εποχή.

Είναι η διαφορά του πολιτικού που εμπνέει, γίνεται πηγή ελπίδας για την πρόοδο, συγκεντρώνει όλες τις προοδευτικές δυνάμεις είτε επαναπατρίζοντας όσες και όσους απογοητεύτηκαν είτε έρχονται από το μέλλον, από τη νέα μας γενιά.

Είναι η διαφορά του πολιτικού που είχε κάνει σημαία του τη συμμετοχική δημοκρατία διαβλέποντας πολύ νωρίτερα την απειλή που θα δεχθούν οι δημοκρατικοί θεσμοί από την αυταρχική πλουτοκρατία.

Είναι η διαφορά του μοναδικού Έλληνα που εξελέγη στην κορυφή ενός από τους μεγαλύτερους θεσμούς παγκοσμίως, της Σοσιαλιστικής Διεθνούς.

Είναι τόσο μεγάλη η διαφορά του Γιώργου Παπανδρέου που δεν αφήνει περιθώριο σύγκρισης με κανέναν συνυποψήφιό του. #pamemprosta με τον πρόεδρο που ήδη έδωσε τεράστια ώθηση στο Κίνημα Αλλαγής και μόνο με την ανακοίνωση της υποψηφιότητάς του, γιατί ο λαός έχει διαίσθηση και ξέρει ποιος μπορεί να εκφράσει τις ελπίδες και το όραμα του.

Δημοκρατία είναι το Διακύβευμα της Δημοκρατικής Παράταξης

Η Δημοκρατική Παράταξη αποτέλεσε ιστορικά ένα κίνημα λαού που αντιστάθηκε στις δυνάμεις της αντίδρασης, όρθωσε το ανάστημα στη μονοκρατορία της δεξιάς και άνοιξε λεωφόρους προόδου για τον λαό και την χώρα. Οι Ελληνίδες και οι Έλληνες, η πατρίδα, γνώρισαν την ευημερία και τη διεθνή δύναμη μόνον όταν στο πηδάλιο ήταν η Μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη.

Η σημερινή δεξιά χωρίς την παραδοσιακή βία και νοθεία, αλλά έχοντας να συγκριθεί με μια κυβερνητική θητεία των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που έθεσε τον πήχη σύγκρισης στο χαμηλότερο σημείο μετά τη μεταπολίτευση και με σύγχρονα εργαλεία χειραγώγησης ανασυστήνει το συντηρητικό συγκεντρωτικό και αντιδραστικό σύστημα εξουσίας.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη χρησιμοποιεί όλα τα επικοινωνιακά και ψυχολογικά μέσα, τις νέες μορφές βίας και νοθείας, για να ξαναστήσει τη μονοκρατορία της δεξιάς, να θέσει τον λαό στο περιθώριο, απογοητευμένο, παθητικά παραδομένο. Θέλουν τον λαό στο περιθώριο για να ολοκληρώσουν αυτό που άρχισαν, θέλουν τον λαό νεκρωμένο χωρίς αντιδράσεις για ό,τι του επιφυλάσσουν. Ήδη με κάθε μέτρο που έλαβαν κάνουν τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους.

Απέναντι σε αυτή την εκλεπτυσμένη λαίλαπα της δεξιάς παλινόρθωσης της συντήρησης του συγκεντρωτισμού και του αυταρχισμού, αρκεί να επιδεικνύεται η προοδευτική ταυτότητα, ο αυτόνομος πολιτικός λόγος και η ενότητα από το Κίνημα Αλλαγής που είναι η καρδιά της Δημοκρατικής Παράταξης;

Η εκλογή προέδρου είναι το μεγάλο γεγονός για να γιορτάσουμε τη Δημοκρατία στο ΚΙΝΑΛ και το ΠΑΣΟΚ. Η Δημοκρατική Παράταξη είναι που έγραψε ιστορία στην καθιέρωση της Δημοκρατίας στη χώρα μας.

Το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα είναι που έφερε ριζοσπαστικές αλλαγές στη Δημοκρατία τόσο στο εθνικό πολιτικό πεδίο όσο και στην εσωκομματική πολιτική.

Μπροστά στη νέα επέλαση του συντηρητισμού και του αυταρχισμού ήρθε η ώρα αντίστασης και της ανατρεπτικής αλλαγής από ένα νέο κίνημα λαού.

Οι επικείμενες εκλογές στο Κίνημα Αλλαγής έχουν το ιστορικό καθήκον να εισφέρουν νέα ριζοσπαστική και πρωτοποριακή αλλαγή στη Δημοκρατία.  Αλλαγή στην εσωκομματική διαδικασία, αλλαγή άσκησης της δημοκρατίας στην πολιτική της Ελλάδας.

Διανύουμε εκείνες τις ελάχιστες στιγμές που έχει την τύχη μια πολιτική δύναμη να αδράξει την ευκαιρία για να ανατρέψει το συντηρητικό πολιτικό σκηνικό και να προσφέρει στην πατρίδα και τον λαό μια νέα προοδευτική προοπτική.

Δημοκρατική Παράταξη, το πρώτο συστατικό της, η Δημοκρατία ήταν πάντα η δύναμή της, ήταν το χαρακτηριστικό της μεγάλης διαφοράς από όλες τις άλλες πολιτικές παρατάξεις. Ειδικά σήμερα μπορεί να κάνει τη μεγάλη διαφορά απέναντι σε μια ΝΔ που ασκεί όλο και πιο συγκεντρωτική και αυταρχική διακυβέρνηση και απέναντι σε έναν ΣΥΡΙΖΑ που έγινε το πιο προσωποπαγές κόμμα που είχε ποτέ η χώρα.

Τώρα η Δημοκρατία που είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα της Δημοκρατικής παράταξης πρέπει να γίνει η μεγάλη ευκαιρία ανασυγκρότησης της παράταξης και της Ελλάδας.

Εμείς φέραμε την αστική δημοκρατία με τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Εμείς υπερασπιστήκαμε τη Δημοκρατία με τον Γέρο της Δημοκρατίας, τον ανένδοτο, το 114.

Εμείς υπερασπιστήκαμε τη Δημοκρατία με τον κορυφαίο αντιδικτατορικό αγώνα του ΠΑΚ. Εμείς φέραμε τη δημοκρατική λειτουργία στα κόμματα. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. έβαλε πρωτοποριακούς δημοκρατικούς κανόνες στη λειτουργία του, έδωσε λόγο στα μέλη και τους φίλους του, κάνοντας και τα υπόλοιπα κόμματα να το ακολουθήσουν. Τελευταία ριζοσπαστική αλλαγή που έφερε το ΠΑΣΟΚ ήταν η άμεση εκλογή προέδρου από τη βάση του.

Οι επικείμενες εκλογές στο Κίνημα Αλλαγής θα αποτελέσουν ένα πολιτικό γεγονός μεγάλων διαστάσεων εάν φέρουν τη Δημοκρατία στο επίκεντρο της πολιτικής. 

Βρισκόμαστε σε περίοδο μετάβασης του διεθνούς συστήματος και μεταβολής όλων των διεθνών ισορροπιών. Βρισκόμαστε στην αρχή αλλαγής της παγκόσμιας αρχιτεκτονικής και οδεύουμε σε έναν κόσμο που δεν θα είναι όπως το γνωρίσαμε μέχρι σήμερα.

Διανύουμε περίοδο που εξουσίες και πλούτος συγκεντρώνονται όλο και σε πιο λίγους με κοινωνικούς κραδασμούς που για να αντιμετωπισθούν, οι πολιτικές και οι πολιτικοί επιλέγουν όλο και πιο αυταρχικές μεθόδους διακυβέρνησης.

Η κρίση εμπιστοσύνης όσο μεγαλώνει στους πολίτες, τόσο οδηγεί στην ανάγκη κυβερνήσεων και κομμάτων για περαιτέρω διεύρυνση εξουσιών, που με τη σειρά τους ολισθαίνουν σε αυταρχικές και ολιγαρχικές συμπεριφορές.

Η κρίση εμπιστοσύνης είναι που οδηγεί επίσης σε φαινόμενα εκμετάλλευσης της από τους ακραίους αριστερούς και δεξιούς λαϊκιστές.

Αυτοί οι πολιτικοί, αυτή η πολιτική είναι που συστηματικά δημιουργούν διαρκώς και μεγαλύτερη απόσταση στις διαδικασίες λήψης των αποφάσεων από τους πολίτες.

Η λήψη αποφάσεων με γνώση και νηφαλιότητα από τους ίδιους τους πολίτες είναι εχθρός των κέντρων του συστήματος που θεωρούν εμπόδιο την λαϊκή κυριαρχία και προκαλούν το περίφημο έλλειμμα δημοκρατίας. Έλλειμμα Δημοκρατίας που ξεκινάει από το τοπικό επίπεδο, κυριαρχεί στο εθνικό πεδίο και γίνεται πολυδιάστατο στους υπερεθνικούς οργανισμούς.

Η παγκόσμια χρηματοοικονομική κρίση του 2008 έβγαλε στην επιφάνεια τις αδυναμίες του συστήματος και το απάνθρωπο πρόσωπο της νέας αρχιτεκτονικής του καπιταλισμού.

Το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα έχει περάσει σε νέα φάση παγκοσμιοποίησης με την ελευθερία στην διακίνηση ανθρώπων, κεφαλαίων, αγαθών και υπηρεσιών. Οι μεταναστευτικές ροές είτε προκαλούνται, είτε είναι φυσικό αποτέλεσμα γεγονότων, έχουν γίνει το ισχυρότερο όπλο στα χέρια της αντίδρασης.

Ατμομηχανή των εξελίξεων αποτελούν η τεχνολογική ανάπτυξη, ιδιαίτερα οι τεχνολογίες των πληροφοριών και επικοινωνίας σε συνδυασμό με την καινοτομία.

Οι ανεπτυγμένες χώρες που οδηγούν την παγκοσμιοποίηση, βρέθηκαν πολύ γρήγορα να εισπράττουν τα αρνητικά της, γιατί η Ανατολή και ιδιαίτερα η Κίνα που βρίσκεται στην κορυφή, έχουν ως ανταγωνιστικό πλεονέκτημα αφενός τη φθηνότερη και χειραγωγημένη εργασία και αφετέρου την έλλειψη δημοκρατίας την αυταρχική διοίκηση. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα στην Κίνα να αυξάνεται μια νεοδημιούργητη μικρομεσαία τάξη που δίνει πολιτική σταθερότητα στο καθεστώς.

Η Δύση ειδικά η Ε.Ε. με πρόσχημα να ανταποκριθεί στο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, ασθμαίνοντας ισοπεδώνει τα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα και καταστρέφει τη μικρομεσαία τάξη προκαλώντας το αντίστροφο. Την αποψίλωση του κοινωνικού κράτους, την ραγδαία αύξηση της ανισότητας στις κοινωνίες της.

Η αντιστροφή της κατανομής του πλούτου και η ενίσχυση δύο πόλων ελαχίστων πλουσίων και όλων των άλλων σε κατάσταση νεόπτωχων ή οικονομικά αδύναμων, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή σε μια δημοκρατική κοινωνία.

Ο ανταγωνισμός με την Κίνα και την Ανατολή αποκτά έτσι ένα νέο υπόβαθρο. Την αποστέωση της δημοκρατίας στη Δύση, την αύξηση του αυταρχισμού.

Η κρίση έπληξε τον κεντρικό πυρήνα του κράτους δικαίου. Τόσο στην Ε.Ε. όσο και στην Ελλάδα, η οικονομική κρίση έγινε κρίση της Δημοκρατίας καθώς ακόμη και η τυπική Δημοκρατική νομιμοποίηση υπήρξε χωρίς τη λαϊκή συμμετοχή. Παράδειγμα οι συνθήκες του Μάαστριχτ, της Λισαβώνας, ή τα μνημόνια.

Ένας σημαντικός νέος παράγοντας που εντείνει τις ανισότητες είναι ότι οι ανισότητες μεταδίδονται από τη μια γενιά στην άλλη. Δημιουργείται κατά συνέπεια μια άρχουσα τάξη, η οποία διαχωρίζεται από την υπόλοιπη κοινωνία.

Graffiti Banksy

Έτσι δημιουργείται μια νέα κοινωνική τάξη, η οποία ελέγχει και τις πολιτικές διαδικασίες. Με αυτή την έννοια το παγκόσμιο Καπιταλιστικό σύστημα, το μοναδικό σύστημα που υπάρχει σήμερα στον πλανήτη από την Κίνα μέχρι την Ε.Ε.,  μετατρέπει τη Δημοκρατία σε Αυταρχική Πλουτοκρατία!

Από τις χειρότερες απώλειες, της δημοσιονομικής και υγειονομικής κρίσης, είναι η απαξίωση των θεσμών της κοινωνικής και πολιτικής εκπροσώπησης, η αποσταθεροποίηση της ιδέας της δημοκρατίας και η απαισιοδοξία για την επόμενη ημέρα.

Αυτή η νέα πραγματικότητα, οδήγησε μεγάλο μέρος της κοινωνίας στην απογοήτευση, σε δραστική μείωση των ατομικών και συλλογικών προσδοκιών, και στην αποδοχή ενός απαισιόδοξου πεπρωμένου.

Ακόμη χειρότερα, όταν ελεγχθεί η πανδημία και οι Ευρωπαϊκοί θεσμοί επαναφέρουν τους δημοσιονομικούς και νομισματικούς κανόνες, θα φανεί το πραγματικό μέγεθος της οικονομικής, παραγωγικής και κοινωνικής κρίσης.

Ποιοι θα επωμιστούν και με ποιο κόστος το βάρος της αποπληρωμής των δυσθεώρητων δημόσιων χρεών που συσσωρεύονται σε αυτή τη δύσκολη και μεταβατική περίοδο; Πως θα χρηματοδοτηθούν οι απαραίτητες υποδομές για την περιβαλλοντική μετάβαση και πως θα διασφαλιστεί ότι αυτή θα γίνει με έναν κοινωνικά δίκαιο τρόπο; Θα επικρατήσουν ξανά οι δημοσιονομικά συντηρητικοί στην Ευρωζώνη, προωθώντας μια ξαναζεσταμένη εκδοχή του δόγματος της επεκτατικής λιτότητας που βίωσαν οι χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας και ιδιαίτερα η Ελλάδα κατά τα προηγούμενα χρόνια; Ή αντίθετα, θα αναληφθούν εκείνες οι θαρραλέες πολιτικές πρωτοβουλίες σε παγκόσμιο και ευρωπαϊκό επίπεδο που θα μεταθέτουν μέρος του κόστους στους σύγχρονους κροίσους ρυθμίζοντας με κανόνες διαφάνειας και βιωσιμότητας την κίνηση του παγκόσμιου κεφαλαίου;

Απομονωμένα, από τη δυναμική ενός κινήματος του λαού, τα πολιτικά κόμματα αδυνατούν να επιβάλουν κανόνες στα μεγαθήρια της εξουσίας. Η πρόκληση της ιστορικής περιόδου είναι να αλλάξουμε την ισχνή δημοκρατική νομιμοποίηση, το έλλειμμα της Δημοκρατίας και να την μετατρέψουμε σε ισχυρή Δημοκρατία, αμεσότερη και συμμετοχική. Να μετατρέψουμε τη δημοκρατία σε κίνημα λαού.

Το τρίπτυχο Εθνική Ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία, Κοινωνική Απελευθέρωση επανέρχεται στο επίκεντρο της πολιτικής με ενισχυμένη την έννοια της Λαϊκής Κυριαρχίας.

Αλλάζουμε το πολιτικό μας σύστημα σε σύστημα Συμμετοχικής Δημοκρατίας, με αποφάσεις από τον λαό για τον λαό.

Αλλάζουμε πρώτα την εσωκομματική δημοκρατία ως προάγγελο των αλλαγών στην πολιτική. Αλλάζουμε την εσωκομματική δημοκρατία ως χώρο εκπαίδευσης και διαπαιδαγώγησης στο δύσκολο σύστημα των συλλογικών αποφάσεων και της υπεύθυνης αποδοχής τους.

Αλλάζουμε σε ένα συλλογικό θεσμικό κόμμα, των μελών που θα έχουν δικαιώματα και υποχρεώσεις. Που θα απομονώνει τις προσωπικές στρατηγικές. Ένα κόμμα σύγχρονο, ανοιχτό, δυναμικό.

Καθιερώνουμε την καθολική ψηφοφορία των μελών ως εργαλείο άμεσης και συμμετοχικής δημοκρατίας της παράταξης. Καθολική ψηφοφορία ή Δημοψηφίσματα που συμπεριλαμβάνουν την ηλεκτρονική Συμμετοχική Δημοκρατία. Η δημοκρατική διαδικασία λήψης αποφάσεων ακολουθεί το συγκεκριμένο μοντέλο συλλογικής απόφασης που στηρίζεται στη: Συλλογή των στοιχείων, ορισμό, συγκέντρωση ιδεών, αξιολόγηση ιδεών, λήψη απόφασης, εκτέλεση απόφασης και αξιολόγηση αποτελεσμάτων.

Καθιερώνουμε την καθολική ψηφοφορία εσωκομματικά για τις περισσότερες αποφάσεις γενικού ενδιαφέροντος, με συμμετοχή όλων των μελών.

Θεμέλιο της δημοκρατικής συμμετοχής του λαού γίνεται η τοπική και περιφερειακή αυτοδιοίκηση. Οι Δημοτικές οργανώσεις σε επίπεδο δήμου, οι Νομαρχιακές οργανώσεις σε επίπεδο περιφερειακής ενότητας και οι περιφερειακές οργανώσεις σε επίπεδο περιφέρειας να διαμορφώνουν (σύμφωνα με τις πρόνοιες του νόμου) θέσεις ή ερωτήματα στα μεγάλα τοπικά θέματα με καθολική ψηφοφορία των μελών και να απευθύνονται στους δημότες με καμπάνιες και συλλογή υπογραφών.

Στόχος να συγκεντρώνονται υπογραφές στο 10% (Κλεισθένης άρθρα 130-148) τουλάχιστον των δημοτών για να υποχρεώνεται η τοπική ή περιφερειακή αυτοδιοίκηση σε τοπικό δημοψήφισμα. Θέματα όπως η μεταφορά της ΔΕΘ από το κέντρο της Θεσσαλονίκης ή η κατασκευή όπως προτείνεται του Βόρειου Οδικού Άξονα Κρήτης ή θέματα όπως αποφάσεις ενίσχυσης τοπικής κοινωνικής κυκλικής οικονομίας ή τοπικοί περιβαλλοντολογικοί στόχοι ή συγκεκριμένες τοπικές πολιτικές πρόληψης προστασίας και ενίσχυσης των δασών, πρέπει να αποφασίζονται με τοπικά δημοψηφίσματα.

Κεντρικά πολιτικά θέματα όπως ο κλιματικός νόμος με τους επιμέρους στόχους και τα χρονικά ορόσημα πρέπει να αποτελούν πρωτοβουλίες που δεν θα μένουν σε ένα στενό κύκλο σε επίπεδο ηγεσίας. Αποφασίζονται με καθολική ψηφοφορία των μελών και καταλήγουν σε καμπάνια ενημέρωσης του λαού και συλλογή υπογραφών για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος σε εθνικό επίπεδο ώστε να γίνουν νόμος και εθνικός στόχος.

Οι περιορισμοί και οι ασάφειες στη διενέργεια δημοψηφίσματος σε όλη την επικράτεια επιλύονται με δημοκρατικό εξαναγκασμό της κυβέρνησης, θέτοντας  υψηλούς στόχους συλλογής υπογραφών, τουλάχιστον 500.000 πολιτών. Ακόμη και η άρνηση της κυβέρνησης να δεχθεί διεξαγωγή δημοψηφίσματος θα αποτελεί απώλεια της πρωτοβουλίας των πολιτικών κινήσεων και εφαλτήριο ιδεολογικής ηγεμονίας της Δημοκρατικής Παράταξης.

Η βασική συντηρητική ατζέντα όπως η αλλαγή των εργασιακών σχέσεων σε βάρος των εργαζομένων, μπορεί να ανατραπεί με εργαλείο το δημοψήφισμα και τη δημοκρατική συμμετοχή. Αυτή η επιλογή βρίσκεται στον αντίποδα της πολιτικής ένδειας του Σύριζα που με ατάκες και επικοινωνιακή πόλωση προσπαθεί να διατηρήσει την ηγεσία του και τη δύναμη του κόμματος, σε βάρος της συμμετοχής του λαού σε μια αποφασιστική ανατροπή.

Συμβάλλουμε στην πολιτική παιδεία της συμμετοχικής δημοκρατίας και δεσμευόμαστε για την ενεργοποίηση των δημοψηφισμάτων στο κεντρικό πολιτικό πεδίο ως βασικό εργαλείο λήψης αποφάσεων όταν αναλάβουμε τη διακυβέρνηση της χώρας.

Καθιερώνουμε το προγραμματικό συνέδριο όχι συνδιάσκεψη αλλά προγραμματικό συνέδριο πριν από κάθε συνέδριο ώστε να προηγείται η συμμετοχή των μελών σε διαδικασίες δεσμευτικών προγραμματικών αποφάσεων.

Σήμερα, που παντοδύναμες αγορές και οικονομικά κέντρα απειλούν τις κοινωνικές, συλλογικές κατακτήσεις, η Δημοκρατία είναι και πάλι το ουσιαστικό διακύβευμα, γιατί η όλο και μικρότερη συμμετοχή των πολιτών στη λήψη των αποφάσεων διευκολύνει την περιθωριοποίηση της κοινωνίας.

Η Δημοκρατία αποτέλεσε την πολιτική καινοτομία που απελευθέρωσε τους πολίτες από το φόβο του κάθε τυράννου, μονάρχη, ή δογμάτων. Υπήρξε η συλλογική απάντηση των πολιτών στη φυσική ροπή των δυνατών να συγκεντρώνουν και να μεγιστοποιούν την εξουσία και τον πλούτο τους.

Η Δημοκρατία δεν ήταν ο φόβος απώλειας εξουσίας των ηγετών της Δημοκρατικής Παράταξης.

Η Δημοκρατία ήταν το όπλο των ηγετών της Δημοκρατικής Παράταξης.

Η Δημοκρατία οφείλει να είναι το όπλο των υποψηφίων προέδρων του Κινήματος Αλλαγής.

Η Δημοκρατία πρέπει να γίνει το όπλο του Κινήματος Αλλαγής.

Η Δημοκρατία είναι η νέα ριζοσπαστική αλλαγή του Κινήματος για να γίνει η νέα προοδευτική αλλαγή στην Ελλάδα!

Η Εκλογή προέδρου δεν είναι εσωκομματική διαδικασία.

Ψηφίζουμε για μια νέα εν δυνάμει κυβέρνηση προοδευτικής αλλαγής!

 

 

Δημοφιλέστερα Άρθρα