ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Αρχική ΝΕΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΤΟ ΜΕΤΕΩΡΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟΥ

Αντιπροσωπευτικές ερωτήσεις που έγιναν

1. Κύριε Μαυράκη, τα τελευταία χρόνια απέχω από τα πολιτικά γιατί τα κόμματα έχουν μεγάλη ευθύνη. Δυστυχώς ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν η μεγάλη απογοήτευση. Βλέπω ότι μάλλον έχει κάποιο ενδιαφέρον ο νέος φορέας αλλά με ποιόν ηγέτη θα είχε ενδιαφέρον?

Μ.Π.

2. Αγαπητέ Κωνσταντίνε, παρακολουθώ όσα γράφεις και μ’ αρέσουν. Γενικά είναι πολύ σωστά. Τώρα που η Κεντροαριστερά βγαίνει πάλι στον αφρό, μπορεί να διορθώσει κάτι? Ποιος αρχηγός θα τα καταφέρει καλύτερα. Ένας έμπειρος πολιτικός που του «ρίχνουν» όλη την φθορά αλλά βοήθησε στην επάνοδο του χώρου ή ένας νέος που δεν έχει δοκιμαστεί?

Π.Κ.

3. Οι εξελίξεις στην Κεντροαριστερά απογειώθηκαν! Είσαι και σοφό πουλί, να ακούσω και μία ήρεμη φωνή, χωρίς θυμούς, και φανατίλες!!

Φιλικότατα Μαριάννα

 

Απάντηση

Οι δύο αντίθετοι πόλοι είναι δείγμα υγείας στην ζωή. Η πιο αρρωστημένη κατάσταση είναι να επικρατούν οι όμοιοι. Αυτό συνέβη στην Ελλάδα την περίοδο της κρίσης. Συντηρητικοί και Συντηρητικοί-ψεκασμένοι οδήγησαν στα τάρταρα όταν η χώρα χρειαζόταν φως και ελπίδα, σχέδιο και πολιτική ηγεσία.

Αποτελεί η επανασύσταση του προοδευτικού πόλου ελπίδα? Υπό όρους. Αλλά πρώτα πρέπει να… μπουσουλίσει.

Το μετέωρο βήμα της πολιτικής ανασυγκρότησης του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού και των Δημοκρατικών προοδευτικών δυνάμεων (αυτό που συνηθίζουν με χωροταξικό προσδιορισμό να ονομάζουν Κεντροαριστερά) βρίσκεται στο κρισιμότερο σημείο ισορροπίας.

Το πρώτο διακύβευμα αφορά τους 10 υποψηφίους προέδρους της Δημοκρατικής Συμπαράταξης ή όσοι απομείνουν μετά τη συλλογή υπογραφών, στις 22 Σεπτεμβρίου.

Όλοι οι υποψήφιοι πρόεδροι της ΔΗ.ΣΥ. οφείλουν να επικοινωνήσουν με κάθε τρόπο, κατά την διάρκεια του προεκλογικού τους αγώνα, τις πολιτικές θέσεις για τις οποίες δεσμεύονται.

Ταυτόχρονα οφείλουν να αποφύγουν την προσωπική πόλωση και την τεχνητή όξυνση που συσπειρώνει με συνθήματα αλλά σε απολιτική βάση.

Ο ανοιχτός διάλογος θέσεων, δεν υφίσταται στην εποχή της ψεκασμένης συντήρησης.

Το δεύτερο διακύβευμα αφορά την πολιτική νηφαλιότητα (απαλλαγμένοι από καιροσκοπισμούς) και την διεισδυτικότητα πολιτικής κρίσης, ενός εκάστου από τους πολίτες, πριν λάβει την απόφαση υποστήριξης οποιουδήποτε εκ των υποψηφίων σε αυτές τις εκλογές.

Σήμερα διεκδικούν την θέση προέδρου της ΔΗ.ΣΥ. Το έχουν καταλάβει? Οφείλω να επισημάνω ότι δεν μπορεί να μην αποδίδεται έμπρακτα ο ανάλογος σεβασμός σε μια συλλογική προσπάθεια η οποία κορυφώθηκε στο Συνέδριο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, δρομολόγησε τις εξελίξεις, έχει διαμορφώσει το πολιτικό και ιδεολογικό πλαίσιο και έχει συστήσει όργανα για να εκτελέσει ένα συγκεκριμένο έργο, βάσει διαδικασιών. Εν τέλει σε αυτή την διαδικασία αποφάσισαν αυτόβουλα να συμμετάσχουν!

Δεν είναι πολιτικά υγειές να συμμετάσχεις σε συλλογική προσπάθεια που άλλοι οργάνωσαν και εσύ τους «καπελώνεις» για να τους καταργήσεις.

Όπως δεν είναι πολιτικά υγειές να ξεκινάς με την καπηλεία συλλογικών αγώνων.

Όσον αφορά την εκλογική διαδικασία προέδρου η ουσία της διαφορετικότητας από άλλους σχηματισμούς είναι ο διάλογος για την πολιτική. Όχι η ποδοσφαιροποίηση ποιος έβαζε τα καλύτερα γκολ.

Ο Γιώργος Παπανδρέου, η Φώφη Γεννηματά, ο Θανάσης Θεοχαρόπουλος, ως πρόεδροι κομμάτων μαζί με άλλους εκπροσώπους κινήσεων απέδειξαν ότι έχουν την θέληση και την ικανότητα να διαμορφώσουν, πολιτικά, κοινούς τόπους. Απέδειξαν ότι μπορούν να δώσουν ώθηση στην επανάσταση του αυτονόητου και στη δημιουργία του νέου φορέα της Δημοκρατικής Συμπαράταξης.

Αυτό ακριβώς είναι και το τρίτο και μεγαλύτερο διακύβευμα. Να ολοκληρωθεί το μεγάλο βήμα και να γίνει άλμα! Είναι το διακύβευμα της ¨επόμενης μέρας¨ καθώς ο νέος πρόεδρος θα κληθεί να λάβει ρυθμιστικό ρόλο στο πολιτικό προσκήνιο χωρίς αυταρχισμό, με γνώση των ισορροπιών, με σεβασμό στα κόμματα και τις κινήσεις που αυτοτελώς συνασπίζονται και αυτοβούλως αποφασίζουν για το μέλλον τους.

Η δυναμική του πολιτικού φορέα θα δώσει από μόνη της τις απαντήσεις.

Ωστόσο μέχρι τότε προέχει να πάρουν θέση όλοι οι υποψήφιοι, ρητά και απερίφραστα.

Ποιο είναι το σχέδιό τους εξόδου από την κρίση? Ποιες πολιτικές διασφαλίζουν ότι η έξοδος από την οικονομική κρίση συμπεριλαμβάνει και την έξοδο από την κοινωνική κρίση? Γιατί η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα που δεν κατάφερε να βγει από τα μνημόνια? Ποιες είναι οι παθογένειες που έσυραν την Ελλάδα σε αυτή την κρίση? Ποιες ήταν οι πολιτικές που υπηρέτησαν αυτές τις παθογένειες?

Μέχρι οι υποψήφιοι, να λάβουν θέση σε αυτά και άλλα ανάλογα πολιτικά θέματα, ουδείς οφείλει να δεσμευτεί για την ψήφο του!

Επιβάλετε τον πολιτικό διάλογο!

Κάθε υποψήφιος να εκτίθεται με τις δεσμεύσεις του!

ΚΟΜΜΑΤΙΚΑ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΑ ΣΗΜΕΡΑ & ΑΥΡΙΟ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ ΓΙΑ ΕΓΚΡΙΣΗ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ

Ναι ή Όχι σε κυβέρνηση αποφασίζουν τα δύο κόμματα με δημοψήφισμα. Όπως ανακοίνωσαν, η Λέγκα του Βορρά σε 1.000 πλατείες με 5.000 εθελοντές και το Κίνημα Πέντε Αστέρων με ηλεκτρονική ψηφοφορία.

Οι δύο, συμφώνησαν σε ένα κοινό κυβερνητικό πρόγραμμα το οποίο αξιολογήθηκε ότι θα κοστίσει 65 δις Ευρώ. Ωστόσο φαίνεται αδυναμία αντιμετώπισης του συνταξιοδοτικού καθώς δεν τους βγαίνουν οι λογαριασμοί για την κατάργηση της αύξησης των ορίων ηλικίας όπως είχαν υποσχεθεί.

Σύμφωνα με την 57σελιδη σύμβαση, τα δύο κόμματα θα εφαρμόσουν οριζόντιο φόρο μειώνοντας τους φόρους, απλοποιώντας το φορολογικό σύστημα, αρχικά με την εισαγωγή δύο συντελεστών φόρου εισοδήματος 15% και 20% σύμφωνα με τα επίπεδα εισοδήματος. Δέσμευσή τους ήταν ενιαίος φόρος 15%

Συμφώνησαν να εισάγουν ένα καθολικό βασικό εισόδημα για τους φτωχούς και τους ανέργους που θα αντιστοιχεί σε 780 ευρώ μηνιαίως.

Πρόκειται για μια σύμβαση μεταξύ δύο πολιτικών δυνάμεων, που είναι και θα παραμείνουν εναλλακτικές, που τις δεσμεύει να κάνουν ό,τι έχουν υποσχεθεί στους πολίτες”, τόνισε ο Luigi Di Maio, ηγέτης των Πέντε Αστέρων, σε βίντεο που αναρτήθηκε στο Facebook.

“Την Δευτέρα θα φτάσουμε στο τελικό αποτέλεσμα, διαφορετικά τον λόγο θα έχει και πάλι ο πρόεδρος Ματαρέλα”, δήλωσε σχετικά με την συμφωνία με τα Πέντε Αστέρια ο γραμματέας της Λέγκα Ματέο Σαλβίνι.

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει σειρά ενεργειών που όμως καταγράφονται ως τίτλοι και δεν αναφέρονται οι συγκεκριμένες περικοπές ούτε η κοστολόγηση τους.

Αναφέρεται επίσης στην δημιουργία μιας ιταλικής τράπεζας επενδύσεων για την στήριξη της ιταλικής οικονομίας, σε νέες χρηματοδοτήσεις για την προστασία και προβολή της ιταλικής πολιτιστικής κληρονομιάς, στην παραμονή εντός του ΝΑΤΟ, αλλά με άνοιγμα στην Ρωσία και άρση των οικονομικών κυρώσεων και στη μείωση της πίεσης στα εξωτερικά σύνορα της Ιταλίας, σε ό,τι αφορά το μεταναστευτικό.

Κόμματα με έντονη λαϊκιστική ρητορική που κατατάσσονται στη συντηρητική δεξιά, εισάγουν καινοτομίες στην πολιτική πράξη αλλά και σε οικονομικά θέματα που θα έπρεπε να είχαν υϊοθετηθεί και εφαρμοσθεί από τα προοδευτικά κόμματα.

Βεβαίως και αυτοί βρίσκονται στην αφετηρία της εξουσίας και πολλά μπορούν να αλλάξουν εάν πράγματι είναι βαθιά συντηρητικές και λαϊκιστικές πολιτικές δυνάμεις. Περιμένουμε την απάντηση των προοδευτικών.

2010 – 2019: Η ΘΕΡΜΟΤΕΡΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΓΡΑΦΕΙ

«To 2019 είναι το τελευταίο έτος μίας δεκαετίας εξαιρετικής ζέστης, υποχώρησης των πάγων και ανόδου ρεκόρ της στάθμης των θαλασσών σε παγκόσμια κλίμακα, εξαιτίας των αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου και παράγονται από τις ανθρώπινες δραστηριότητες», ανακοίνωσε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Μετεωρολογίας.

Η θερμότερη δεκαετία που έχει καταγραφεί ανακοίνωσε ο ΟΗΕ με την ευκαιρία της COP25 στην Μαδρίτη.

ΟΗΕ: Η άνοδος της θερμοκρασίας πυροδοτεί ακραία κλιματικά φαινόμενα.

Η άνοδος της μέσης στάθμης της θάλασσας επιταχύνεται, οι ωκεανοί γίνονται περισσότερο όξινοι, ο όγκος των πάγων της Αρκτικής υποχωρεί, οι παγετώνες λιώνουν.

Η άνοδος της θερμοκρασίας συνοδεύεται επίσης από ακραία κλιματικά φαινόμενα, όπως οι πλημμύρες στο Ιράν, οι ξηρασίες στην Αυστραλία και την Κεντρική Αμερική, οι καύσωνες στην Ευρώπη και την Αυστραλία ή οι δασικές πυρκαγιές που έπληξαν την Σιβηρία, την Ινδονησία, την Νότια Αμερική.

«Από την δεκαετία 1980-1990, κάθε δεκαετία ήταν θερμότερη από την προηγούμενη», σύμφωνα με τα στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Μετεωρολογίας.

«Σύμφωνα με το Κέντρο Παρακολούθησης Εσωτερικής Μετακίνησης (IDMC), περισσότερα από 10 εκατομμύρια άνθρωποι μετακινήθηκαν εντός των ορίων των χωρών τους κατά το πρώτο τρίμηνο, εκ των οποίων 7 εκατομμύρια λόγω των κλιματικών καταστροφών. Οι πλημμύρες είναι η πρώτη αιτία των μετακινήσεων, πριν από τις καταιγίδες και τις ξηρασίες. Οι πλέον πληττόμενες περιοχές είναι η Ασία και η ζώνη του Ειρηνικού.

«Ο αριθμός των νέων μετακινήσεων που συνδέονται με ακραία μετεωρολογικά φαινόμενα μπορεί μέχρι και να τετραπλασιασθεί για να φθάσει περίπου τα 22 εκατομμύρια άτομα στο τέλος του 2019», εκτιμά ο Παγκόσμιος Οργανισμός Μετεωρολογίας.

Με τον σημερινό ρυθμό, η θερμοκρασία θα μπορούσε να αυξηθεί κατά 4 ή 5 βαθμούς Κελσίου μέχρι το τέλος του αιώνα. Και ακόμη και αν τα κράτη σεβασθούν τις σημερινές τους δεσμεύσεις, η άνοδος του υδραργύρου μπορεί να ξεπεράσει τους 3 βαθμούς Κελσίου, όταν η συμφωνία του Παρισιού του 2015 προβλέπει τον περιορισμό της αύξησης της θερμοκρασίας κάτω από το επίπεδο των +2 βαθμών Κελσίου, στον +1,5 βαθμό.

ΕΠΙΤΟΜΗ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΔΡΑΧΜΗ Ή ΕΚΛΟΓΕΣ

Από την «αυταπάτη» όπως βάφτισαν την εξαπάτηση του λαού, στην επιτομή της αποτυχίας. Μετά την συμφωνία Γερμανίας-Δ.Ν.Τ. (συνάντηση Μέρκελ-Λαγκάρντ εχθές το απόγευμα) η Ελληνική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πέτυχε το πρωτοφανές.

  • Η Ελλάδα υποχρεώνεται σε πολύ υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα για μεγάλο διάστημα.
  • Δεν γίνεται ελάφρυνση χρέους
  • Οι Έλληνες υποχρεώνονται σε νέα μέτρα σε φορολογικό και συνταξιοδοτικό, την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση κάνει δεκάδες χιλιάδες προσλήψεις με αδιαφάνεια, διογκώνει το δημόσιο και αποτελειώνει τους μικρούς και μικρομεσαίους.
  • Η ελληνική οικονομία δεν εντάσσεται στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της Ε.Κ.Τ.

Μπορεί μια φυσιολογική κυβέρνηση να αντέξει το βάρος μιας μνημειώδους αποτυχίας της πολιτικής της? Μπορεί να επιβάλει νέα μέτρα λόγω επιδείνωσης του χρέους που προέρχεται από δική της υπαιτιότητα?

Η πρώτη επικοινωνιακή προσέγγιση είναι πως θα κρατηθεί με νύχια και δόντια και ρουσφέτια και νέες υποσχέσεις, κερδίζοντας χρόνο με τον νέο μύθο για αντίμετρα.

Ο κοινός φόβος είναι ότι ακολουθεί το σχέδιο της δραχμής του 2015, σχέδιο που συνέπιπτε και συμπίπτει με την στρατηγική Σόιμπλε. Δεν αποκλείεται

Η ταχεία εκροή καταθέσεων από τις τράπεζες που επιδεινώνει ακόμη περισσότερο το οικονομικό κλίμα και την θέση των τραπεζών τους δύο πρώτους μήνες του 2017, είναι προφανές ότι δίνει το σήμα γενικότερης ρευστότητας.

Το πολυαναμενόμενο  σχέδιο νόμου για τον εξωδικαστικό συμβιβασμό είναι στη σημερινή του μορφή διαβούλευσης άλλη μια τρύπα στο νερό. Υποτίθεται ότι θα ήταν εφαλτήριο ανάπτυξης καθώς θα ελάφρυνε το χρέος επιχειρήσεων και τραπεζών αλλά με τη νομοθέτηση της ασυλίας των τραπεζικών υπαλλήλων.

Όχι μόνο δεν συμβαίνει αυτό αλλά είναι προφανής η στρατηγική της κυβέρνησης να επιστρέψει σε προσπάθεια εθνικοποίησης (ή διαπλοκής) των τραπεζών. Γιατί ικανοποιείται με την άρνηση των ξένων μετόχων να συμμετάσχουν σε νέα αύξηση κεφαλαίου. Μόνο που αυτό οδηγεί σε νέο χρέος και νέες επιβαρύνσεις για τον Ελληνικό λαό.

Θα πρέπει βέβαια να θυμόμαστε ότι αυτή η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ήταν που με την «περήφανη» διαπραγματευτική της τακτική (ουσιαστικά με στρατηγική να δημιουργήσει διαπλοκή μέσω της τράπεζας Αττικής) έχασε τον έλεγχο των ελληνικών τραπεζών και πέρασαν σε χέρια ξένων.

Μπορεί ο νέος επικοινωνιακός μύθος των αντίμετρων να δώσει παράταση κυβερνητικής θητείας? Κάτω από άλλες συνθήκες θα μπορούσε!

Ωστόσο η συμφωνία Μέρκελ-Λαγκάρντ έδειξε ότι ο κύβος ερρίφθη. Η νέα διαπραγμάτευση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ οδήγησε στην επιτομή της αποτυχίας. Μόνη διέξοδος αντιμετώπισης του περιβάλλοντος που διαμορφώθηκε είναι ανωμαλία ή εκλογές!!!

ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΕΣ ΟΙ ΤΑΣΕΙΣ ΕΘΝΟΚΕΝΤΡΙΣΜΟΥ. ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ Ο MATTEO RENZI ΔΙΝΕΙ ΤΗ ΧΑΡΙΣΤΙΚΗ ΒΟΛΗ!

Τέλος στη σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις εμφανίσεις του Ιταλού πρωθυπουργού για το δημοψήφισμα της 4ης Δεκεμβρίου!!!  Η ενίσχυση των εθνοκεντρικών τάσεων στην Ευρώπη, παίρνει μορφή χιονοστιβάδας.

Για πρώτη φορά μετά τα λαϊκιστικά κινήματα ένας πρωθυπουργός της Ευρώπης που δεν θεωρείται εκπρόσωπος του λαϊκισμού, αφαιρεί την σημαία της Ευρώπης και δίνει το σήμα της επιστροφής στο έθνος κράτος. Μετά το Brexit και την εκλογή του Donald Trump η επιστροφή στον εθνικό απομονωτισμό θεωρείται μάλλον αναγκαία στροφή άμυνας.

Με δηλώσεις του στην εφημερίδα «La Reppublica» που δημοσιεύει τις παραπάνω φωτογραφίες με τα διαγγέλματα του Ιταλού πρωθυπουργού πριν και τώρα, ο πρώην πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής  Romano Prodi δήλωσε ότι δέχτηκε ένα χτύπημα στην καρδιά να βλέπει τον πρόεδρο της κυβέρνησης να αφαιρεί την σημαία της Ε.Ε.

Εν μέσω της κόλασης της πολιτικής, η Ελληνική Κυβέρνηση παίζει ακόμη (με) τον Παππά.

Στις 4 Δεκεμβρίου το χτύπημα θα είναι διπλό. Δημοψήφισμα στην Ιταλία και προεδρικές εκλογές στην Αυστρία.

Κρίση εμπιστοσύνης αιτία κατάρρευσης του μοντέλου πολιτικής

Η επεκτατική φορολογική πολιτική που προαναγγέλλεται για την επόμενη τριετία σχεδόν παγκοσμίως αλλά με βασικό πυρήνα την ΕΕ μπορεί να διαμορφώσει μια εικόνα φορολογικής βουλιμίας. Η υπερφορολόγηση κάθε δραστηριότητας ακόμη και μη οικονομικής ή καταναλωτικής έχει μια σταθερά. Οι ισχυροί κατά γενική ομολογία βρίσκουν τρόπους να διαφύγουν. Αντιθέτως οι ίδιοι φορολογούμενοι καλούνται να πληρώσουν όλο και περισσότερα. Κάθε απόπειρα κυβερνήσεων να διευρύνουν τη φορολογική βάση προς αυτούς που διαφεύγουν καταλήγει άκαρπη με ελάχιστες πρόσκαιρες εξαιρέσεις.

Αυτή η κατάφορη κοινωνική αδικία είναι που έχει γίνει πλέον ορατή καθώς οι κυβερνήσεις ψάχνουν για όλο και περισσότερους φόρους. Αυτή η κοινωνική αδικία είναι η πρώτη στιβάδα της κρίσης εμπιστοσύνης στην πολιτική και τους πολιτικούς.

Τα Panama papers είναι το πλέον σύγχρονο παράδειγμα των αδιεξόδων του σημερινού μοντέλου. Υποτίθεται ότι η διαρροή εκατομμυρίων σελίδων θα τροφοδοτούσε με υλικό για την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής. Υποτίθεται ότι θα γινόταν χρήση από τις κυβερνήσεις για να πιεστούν ορισμένες πλευρές στη διεύρυνση της φορολογικής βάσης. Ποια ήταν όμως τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα;

Πρώτον διαπιστώθηκε ότι υπήρχαν offshore εταιρείες στις οποίες δεν μπορούσαν να φανούν οι πραγματικοί ιδιοκτήτες καθώς υπάρχουν μεταξύ των άλλων περιοχών ανά την υφήλιο, πολιτείες των ΗΠΑ πχ Νεβάδα όπου καθένας μπορεί να συστήσει εταιρεία χωρίς να φαίνονται τα προσωπικά του στοιχεία και στη συνέχεια αυτή η εταιρεία να συστήσει μια υπεράκτια εταιρεία στον Παναμά ή αλλού. Επομένως το κυνήγι της φοροαποφυγής καταλήγει στον ίδιο περίπου κύκλο νόμιμων ή ημινόμιμων μικρομεσαίων.

Δεύτερον τις πρώτες μόλις ημέρες της δημοσίευσης, ταυτοποιήθηκαν 72 πολιτικοί από όλο τον κόσμο. Όσοι αρχικώς πίστεψαν ότι θα έφερναν σε δύσκολη θέση τον Βλ. Πούτιν γρήγορα αντιλήφθηκαν ότι το μεγάλο διακύβευμα ήταν η κρίση εμπιστοσύνης στην πολιτική και τους πολιτικούς παγκοσμίως. Η εμμονή των πολιτικών να διογκώνουν το δημοσιονομικό έλλειμμα και το δημόσιο χρέος κάθε χώρας για τις δικές τους κομματικές ανάγκες και σπατάλες ή για τον δικό τους πλουτισμό και ως αντίβαρο να ζητούν βαρύτερη φορολόγηση των ήδη φορολογούμενων, έχει διαμορφώσει την δεύτερη στιβάδα της κρίσης εμπιστοσύνης στην πολιτική.

Η κρίση εμπιστοσύνης όσο διευρύνεται στον λαό, οδηγεί σε ανάγκη για περαιτέρω διεύρυνση εξουσιών. Το ήδη προβληματικό μοντέλο της αντιπροσωπευτικής διακυβέρνησης (Repubblica-ΛατίνοΙταλικά ή Republic Αγγλικά) το οποίο καθιέρωσαν επί Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας στη θέση της Δημοκρατίας/Democracy, ολισθαίνει σε αυταρχικό-ολιγαρχικό. Φαινόμενα σαν του Ντόναλντ Τράμπ, της Αυστρίας και της Λεπέν στη Γαλλία δεν είναι παρά τα συμπτώματα της κρίσης.

Μισές αλήθειες στη διαμάχη Ντράγκι-Σόϊμπλε για τα αρνητικά επιτόκια

Μετά τις σφοδρές επιθέσεις του Σόϊμπλε και των δορυφόρων του για την πολιτική οικονομικής χαλάρωσης που ακολουθεί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ο πρόεδρός της Μάριο Ντράγκι απάντησε προχθές με ομιλία του σε συνέδριο στη Φραγκφούρτη. Αλλά τόσο ο ένας όσο κυρίως ο δεύτερος που είχε μια πιο ολοκληρωμένη προσέγγιση απέφυγε να εστιάσει στο πραγματικό πρόβλημα.

Όπως ανέφερε ο Μάριο Ντράγκι η νομισματική χαλάρωση είναι το σύμπτωμα και όχι η αιτία της κρίσης. Είναι σαφές ότι υπερασπίζεται την άποψη ότι τα αρνητικά επιτόκια είναι ένα εργαλείο για την αντιμετώπιση της κρίσης αλλά είναι εξίσου σαφές ότι η χρήση εργαλείων συνοδεύεται από προϋποθέσεις που εάν δεν συντρέξουν, το εργαλείο καθίσταται εξίσου αναποτελεσματικό.

Για παράδειγμα, προκειμένου να στηρίξει την άποψή του, ανέφερε ότι η Κεντρική τράπεζα της Ιαπωνίας χρησιμοποιεί τα σχεδόν μηδενικά επιτόκια από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, το ίδιο χρησιμοποίησε η FED στις ΗΠΑ από το 2008 έως το τέλος του 2015 και το Ηνωμένο Βασίλειο είναι κοντά στο μηδέν για 7 χρόνια. Ωστόσο το εύλογο ερώτημα είναι γιατί η Ιαπωνία εξακολουθεί να βρίσκεται βυθισμένη σε διαρκή ύφεση και η ανάκαμψη των Ηνωμένων Πολιτειών να είναι τόσο ασθενική μέχρι στιγμής, παρά το γεγονός ότι η πολιτική αρνητικών επιτοκίων συνοδεύτηκε από το φαινόμενο «Helicopter Money» έβρεχε δηλαδή χρήματα που αφειδώς έκοβε η FED την εποχή Μπεν Μπερνάνκε.

Ο Μ. Ντράγκι ανέφερε επίσης ότι το 18% της παγκόσμιας οικονομίας, βάσει ΑΕΠ, λειτουργεί σε περιβάλλον μηδενικών επιτοκίων και εάν υπολογιστούν τα κράτη με επιτόκια από 0% έως 1% τότε καλύπτει το 40% της παγκόσμιας οικονομίας. Ωστόσο αδυνατεί να εξηγήσει γιατί η κρίση εξακολουθεί να έχει παγκόσμια χαρακτηριστικά και οι προβλέψεις ανάκαμψης είναι αναιμικές (τόσο ο ΟΟΣΑ όσο και το ΔΝΤ αναθεωρούν διαρκώς προς τα κάτω τις προβλέψεις τους), ακόμη και όταν επιχειρεί μια ανάλυση στις αποδόσεις των επενδύσεων. Αρκείται σε μια γενική ευχή για μία καλύτερη ισορροπία ανάμεσα στην αποταμίευση και την επένδυση που θα προέλθει από την υλοποίηση των αναγκαίων διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων.

Η αλήθεια είναι ότι τα σχεδόν μηδενικά και τα αρνητικά επιτόκια πλήττουν τις αποταμιεύσεις, τα δημόσια ασφαλιστικά ταμεία, τις τράπεζες, τις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες και κυρίως το επιχειρηματικό μοντέλο ανάπτυξης. Στον αντίποδα βρίσκεται εξίσου αρνητικά και η εκμετάλλευση της κρίσης για επιδίωξη εθνικών στόχων εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πράγματι η Γερμανία βρίσκεται στην κορυφή της ανισορροπίας του Ευρωπαϊκού μοντέλου καθώς η Ε.Ε. έχει καταφέρει να επιτύχει σήμερα πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών λίγο πάνω από το 3% του ΑΕΠ αλλά η Γερμανία απολαμβάνει πλεόνασμα 5% για μια δεκαετία τώρα. Τα επιτόκια δανεισμού της Γερμανίας είναι μηδενικά και ενίοτε αρνητικά με διαφορά τουλάχιστον 2,5% από τον μέσο Ευρωπαϊκό δανεισμό ομολόγων. Οι Γερμανικές τράπεζες γεμίζουν με τις αποταμιεύσεις των χωρών του Νότου ως «ασφαλέστερες» κατά την περίοδο της κρίσης χρέους.

ΜΕΤΑΦΕΡΟΥΝ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΗ ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΑΣ

Μια νέα «έξυπνη» έμμεση φορολογία προστίθεται στα ακίνητα!

Σύμφωνα με το σχέδιο νόμου που ετοιμάζει η κυβέρνηση με πρόσχημα τα αυθαίρετα εφευρίσκει νέο φόρο στα ακίνητα και την ίδια στιγμή επιβραβεύει για μια ακόμη φορά τους παράνομους ιδιοκτήτες.

Το νομοσχέδιο θα προβλέπει την επέκταση και στις μισθώσεις και στις αποδοχές κληρονομιάς την υποχρέωση έγγραφης πιστοποίησης από μηχανικό, ότι το κτίριο δεν διαθέτει παρανομίες. Θα προβλέπει κλίμακες με χαμηλότερα πρόστιμα στα αυθαίρετα. Θα επαναφέρεται επίσης η θεσμοθετημένη «ταυτότητα κτιρίου», μια ρύθμιση που μεταφέρει στον πολίτη το κόστος της αναδημιουργίας ψηφιακών αρχείων στις πολεοδομίες.

Ένα ακόμη κυνήγι για είσπραξη φόρων με στόχο να διατηρηθεί το κόστος λειτουργίας του Υ.Π.ΕΝ. (πρώην ΥΠΕΚΑ) που αγγίζει μισό ΕΝΦΙΑ και ενδεχομένως να ανοίξει νέος δρόμος για κομματικές προσλήψεις.

ΔΙΟΡΙΣΤΗΚΕ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

Πριν από τριάντα χρόνια, η Μάργκαρετ Θάτσερ δήλωσε: «Δεν υπάρχει η κοινωνία, τα άτομα υπάρχουν». Με αυτή την έπαρση δεν μπορούσε να φανταστεί ότι τριάντα χρόνια αργότερα, η θεωρούμενη και ως διάδοχός της Τερέζα Μέι θα δήλωνε ότι τα άτομα μένουν μόνα και θα αναγκαζόταν να διορίσει για πρώτη φορά έναν υπουργό γι ‘αυτούς.

Ο Υπουργός Μοναξιάς!!! Βέβαια η κοινωνία υπήρχε και δεν ήταν τόσο κακή. Οι Οικογένειες είναι που δημιουργούν έναν υγιή προστατευτικό κλοιό στα μέλη τους που αντιμετωπίζουν προβλήματα. Στην Ελλάδα το γνωρίζουμε πολύ καλά. Λίγο έλλειψε να χάσουμε αυτή την ιδιαιτερότητα. Η κρίση το ανέδειξε πάλι. Να μια θετική της επίδραση.

Τα συνδικάτα, οι επαγγελματικοί σύλλογοι και οι ενώσεις είναι που ασχολούνται με τα μέλη τους και γενικότερα με τους αδύναμους κρίκους της αλυσίδας. Όταν τα ζωώδη ένστικτα του ακραίου καπιταλισμού εξωθούσαν στην απομόνωση, θεωρείτο ότι η μοναξιά είναι συνώνυμη της ελευθερίας. Σε αυτή την εύθραυστη και τρομερή εποχή των αλλαγών, η μοναξιά έχει γίνει μια ασθένεια: το ισοδύναμο με δεκαπέντε τσιγάρα την ημέρα, λένε οι γιατροί.

Στην αρχή, ήταν μια υπαρξιακή προϋπόθεση που έπρεπε μάλιστα να διαθέτει ένας επιτυχημένος επαγγελματίας ή ένας διανοούμενος. Τώρα είναι μια υπαρξιακή κατάσταση που προκαλεί ταλαιπωρία και πρέπει να ανακουφιστεί. Από ποιον; Από τα συνδικάτα τους συλλόγους και τις ίδιες ενώσεις που έχουν κηρυχθεί άχρηστες; Από το συμπιεσμένο κοινωνικό κράτος, το οποίο η Δύση φαίνεται ότι δεν μπορεί πλέον να αντέξει, αλλά χωρίς το οποίο είναι καταδικασμένη να αποσυντεθεί σε ένα σμήνος «αστέρων» φοβισμένης και αρρωστημένης μοναξιάς;

«Μόνος ούτε στον Παράδεισο» λέει η Ελληνική σοφία

Αλλά ο νέος υπουργός της Αγγλίας γνωρίζει άραγε ότι για να εκτιμήσουμε τις απολαύσεις της μοναξιάς θα πρέπει πρώτα να γνωρίσουμε αυτές της αλληλεγγύης;

Εγώ θα επαναλάβω:

Για τον άνθρωπο που αγαπάει μόνο τον εαυτό του, το πιο αβάσταχτο είναι να μείνει με τον εαυτό του!

Προτεινόμενο τραγούδι της: Laura Pausini – La Solitudine:

Η ΔΙΑΦΘΟΡΑ

Τα βλήματα των ΚΑΜΜΕΝΟΥ και ΤΣΙΠΡΑ την ίδια στιγμή που η ΔΕΗ ανέθεσε επισήμως στον εξάδελφο Ορέστη Τσακαλώτο τη διαχείριση των ληξιπρόθεσμων οφειλών της, αναζωπυρώνουν το ενδιαφέρον για την διαφθορά.

Η διαφθορά είναι ένα τεράστιο πρόβλημα σε όλες τις κυβερνήσεις παγκοσμίως. Είναι η κατοχή της εξουσίας στα χέρια των αρχών οι οποίες μπορούν να δωροδοκούν, γεγονός που τροφοδοτεί τις τάσεις για διαφθορά. Ο Δημοκρατικός έλεγχος είναι ένας τρόπος αποτροπής, αλλά δεν είναι αφ’ εαυτού αποτελεσματικός.

Ο ΜΟΝΟΣ πιθανός τρόπος για την αποτροπή αυτής της διαφθοράς είναι να τίθενται όρια χρόνου.

Αν σε μια πολυμετοχική εταιρεία ένα μέλος της οικογένειας που έχει τη διοίκηση, δωροδοκήσει κάποιον αναλυτή για να βγάλει μια ευνοϊκή-παραπλανητική έκθεση για την εταιρεία, ο αναλυτής πηγαίνει στη φυλακή.  Στον αντίποδα οι πολιτικοί παίζουν αυτό το παιχνίδι όλη την ώρα. Ένα μέλος της οικογένειας παίρνει αποκλειστική ανάθεση σε μια μεγάλη δουλειά και όλοι προσποιούνται ότι πρόκειται για ανεξάρτητα άτομα.

Η λίστα είναι πολύ μεγάλη για να αναφέρω παραδείγματα. Ακριβώς, ο πολιτικός αναλώνεται σε ενέργειες που διαμορφώνουν μιαν εικόνα ότι διαθέτει «ισχύ», και τούτο για να ελκύει οικονομικές «συνεισφορές». Όταν τελικά γίνεται μέρος της εξουσίας ή αποκτά προοπτική ισχύος, πράγματι γεμίζει από «προσφορές». Ωστόσο μόλις  χάσει την δύναμη της εξουσίας ή της προοπτικής να την αποκτήσει, ξαφνικά χάνει όλους τους «συνεισφέροντες» του.

Αυτή είναι η συνήθης διαδικασία λειτουργίας στην πολιτική όπου η γεφύρωση με τα δώρα και τις συμφωνίες γίνεται συνήθως με τα μέλη της οικογένειάς τους και ενίοτε με «ειδικούς» μεσάζοντες. Αλλά ποτέ δεν διώκονται.

Είναι απίθανος ο τρόπος με τον οποίο επαναλαμβάνεται αυτή η τυποποιημένη διαδικασία λειτουργίας. Δεν υπάρχει ελπίδα να τερματιστεί η διαφθορά χωρίς να τοποθετηθούν όρια χρόνου στις θητείες. Περιορίστε δραστικά τις θητείες σε όλες τις βαθμίδες εξουσίας εάν θέλετε να σταματήσετε τη διαφθορά.

Δημοφιλέστερα Άρθρα