ΑΓΟΡΕΣ

Αρχική ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΑΓΟΡΕΣ

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΠΡΟΒΛΗΜΑ Η DEUTSCHE BANK ΜΑΣ ΠΡΟΕΚΥΨΕ ΙΤΑΛΙΑ

Τις ημέρες μετά το Brexit, αποκαλύφθηκε ότι η Deutsche Bank υπέστη τρία διαδοχικά χτυπήματα:

  • Δεν πέρασε στα αμερικανικά τραπεζικά τεστ αντοχής
  • Το ΔΝΤ χαρακτήρισε τη μεγαλύτερη γερμανική τράπεζα ως τη σημαντικότερη δυνητική απειλή για το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα.
  • Η μετοχή της Deutsche Bank υποχώρησε στο χαμηλότερο επίπεδο των τελευταίων τριάντα ετών, ενώ από την αρχή του έτους είχε ήδη υποχωρήσει κατά 45,22%. Η μετοχή της κατρακύλησε στο χαμηλότερο σημείο από τότε που καταρτίστηκε ο γερμανικός χρηματιστηριακός δείκτης DAΧ το 1988

DB Share

Δεν πρόκειται για κεραυνό εν αιθρία.

Η Deutsche Bank εμφάνισε πέρυσι ζημιές ύψους 6,8 δισ. ευρώ, η πιστοληπτική της αξιολόγηση έχει υποβαθμιστεί, το προσωπικό απολύεται και οι επενδυτές βρίσκουν δύσκολο να πιστέψουν ότι ο Διευθύνων Σύμβουλος John Cryan μπορεί να αντιστρέψει την πορεία μετά από σειρά δαπανηρών σκανδάλων και χρόνια ριψοκίνδυνης επέκτασης. Πανικόβλητες αναρτήσεις σε blog επισημαίνουν την υψηλή έκθεση της Deutsche σε παράγωγα (41,9 τρισ. ευρώ στο τέλος του 2015, το δεύτερο υψηλότερο επίπεδο παγκοσμίως μετά την JPMorgan Chase, παρότι η έκθεση περιορίζεται στα 18,2 δισ. ευρώ σε καθαρή βάση).

Μέσα σε αυτό το κλίμα, η αμερικανική θυγατρική της Deutsche Bank απέτυχε, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά να περάσει τα λεγόμενα τραπεζικά τεστ αντοχής της αμερικανικής Ομοσπονδιακής Τράπεζας (Fed). Η γερμανική τράπεζα και η ισπανική Santander ήταν οι μοναδικές δύο από τις συνολικά 33 τράπεζες που «κόπηκαν» στα τεστ αντοχής της Fed, όπου εξετάζεται πώς θα συμπεριφέρονταν στην περίπτωση υποθετικής κρίσης. Η γερμανική τράπεζα κόπηκε εξαιτίας της ανεπαρκούς ικανότητάς της να αξιολογήσει κάποιο ρίσκο.

Σχεδόν ταυτόχρονα οι οικονομολόγοι του ΔΝΤ αναφέρουν: «Μεταξύ των τραπεζών που έχουν συστημική σημασία για το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα η Deutsche Bank φαντάζει ως η τράπεζα που συνεισφέρει περισσότερο στο συστημικό ρίσκο, ακολουθούμενη από την HSBC και την Credit Suisse».

Τι συνέβη και τη στιγμή που η μεγαλύτερη τράπεζα της Γερμανίας σφαδάζει μέσα στην κρίση ξαφνικά προέκυψε η Ιταλία;;;

Η Ε.Ε  προχωρεί ακάθεκτη στη γενικευμένη κρίση και η Ελλάδα ασχολείται με εκλογικές «φιλοσοφίες»!

ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΕΝΑ ΝΕΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΠΤΩΤΙΚΟ ΚΥΜΑ ΣΤΑ ΑΚΙΝΗΤΑ

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Σε παλαιότερες παρουσιάσεις σε συνέδρια και ημερίδες, έχω εξηγήσει ότι παρακολουθώντας τον πυρήνα των ώριμων αγορών ακινήτων θα είναι εύκολη η πρόβλεψη για τα υπόλοιπα. Είτε οι εκτινάξεις των αξιών στην αγορά ακινήτων είτε οι καταρρεύσεις αρχίζουν πάντα από τις κεντρικές περιοχές στις ώριμες αγορές.

Είναι γνωστό στους ειδικούς ότι όταν η ακίνητη περιουσία αυξάνεται κατακόρυφα, οι καταναλωτές αρχίζουν να αγοράζουν ό, τι είναι φθηνότερα στα επόμενα επίπεδα. Αυτή είναι κλασική διαδικασία οικονομικού κύματος στην αγορά ακίνητης περιουσίας. Μοιάζει σα να ρίχνουμε ένα πετραδάκι στο κέντρο της λίμνης. Τα κύματα θα εξαπλωθούν ορμητικά από το κέντρο προς τα έξω και σταδιακά πλησιάζοντας στην ακτή ελαττώνονται.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι τρεις κύριες περιοχές για αυτό το ράλι είναι τα κεντρικότερα σημεία της αγοράς στη Νέα Υόρκη, το Μαϊάμι και το Λος Άντζελες. Και οι τρεις αγορές εμφανίζεται να έχουν γυρίσει σε μια πτωτική τάση. Όσο επαληθεύεται η πτωτική τάση τόσο αυτή, σιγά-σιγά θα εξαπλώνεται προς τα έξω.

Στο Σικάγο η αγορά ακινήτων έχει αρχίσει να γυρίζει, το ίδιο συμβαίνει με την αγορά ακινήτων του Βανκούβερ, καθώς και στο Λονδίνο, με ανάλογα φαινόμενα στο Παρίσι καθώς και στο Χονγκ Κονγκ. Οι εξωτερικές περιοχές ακόμη και στη Βρετανία δεν υπερέβησαν ποτέ το υψηλό του 2007 όπως συνέβη με την μέση αγορά ακινήτων στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Μερικές από τις ¨απομακρυσμένες¨ περιοχές εξακολουθούν να αντιστέκονται, αλλά αυτό θα αλλάξει σταδιακά. Μεγάλο μέρος αυτής της μείωσης οφείλεται στο αποτέλεσμα των αλλαγών στη φορολογία. Μέχρι πρόσφατα, οι αγορές ακινήτων στο Λονδίνο και το Παρίσι υποστηρίχθηκαν από το γεγονός ότι οι ξένοι επενδυτές δεν κατέβαλλαν φόρο επί των κερδών. Έχουμε προειδοποιήσει ότι η βουλιμική ανάγκη για φόρους θα επεκταθεί και αυτό γίνεται!

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, κάθε αλλοδαπός που πουλάει ακίνητο, το 15% του ποσού αυτού παρακρατείται για ενδεχόμενους φόρους. Στο Λονδίνο, ο πρώην υπουργός οικονομικών Όσμπορν (Osbourne) άλλαξε τον φόρο επί των ακινήτων και από τον πρώτο μήνα άρχισε η πτώση κατά 11,5%. Η Αυστραλία επέβαλε νόμους για την κατοχή ακίνητης περιουσίας από ξένους, με απαγορεύσεις που καθιστούν την ιδιοκτησία ακόμη και εγκληματική. Στην Αμερική, οι φορολογικές αρχές στόχευσαν σε Νέα Υόρκη και Μαϊάμι στο κυνήγι τους για χρήμα προκειμένου να προλάβουν ενέργειες για την αποφυγή της παρακράτησης του 15% κατά την πώληση.

Οι προηγμένες αγορές ακινήτων εκτινάχθηκαν και έκαναν το υψηλό τους, μετά την κρίση του 2007, με την ανάκαμψη το καλοκαίρι του 2015. Αυτός είναι ένας μέσος κύκλος της αγοράς ακινήτων στο σύνολό της που όμως δεν ταιριάζει με κάθε επί μέρους εθνική αγορά.

ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ 2018

ΟΧΙ κ. GREENSPAN ΔΕΝ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ GREXIT ΜΕΤΑ ΤΟ BREXIT. ΤΟ 2018 ΘΑ ΣΥΜΒΕΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΤΑΡΑΧΗ

Βεβαίως ο Άλαν Γκρίνσπαν θεωρείται ως ένας από τους σοφούς οικονομολόγους αλλά η πρόβλεψή του είναι εγκλωβισμένη στα «κουτάκια» της συστημικής σκέψης. «H Eλλάδα αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα και δεν θα συνεχίσει για πολύ στο ευρώ άσχετα με το τι συμβαίνει τώρα» δήλωσε, υπονοώντας ότι η αδυναμία της να εφαρμόσει τις απαιτούμενες μεταρρυθμίσεις θα την οδηγήσει το 2018 σε αδυναμία να δανειστεί από τις αγορές οπότε θα εξέλθει του Ευρώ. Πράγματι το 2018 λήγει το πρόγραμμα και η ελληνική οικονομία θα πρέπει να είναι έτοιμη να δανειστεί από τις αγορές και να πείσει για το αξιόχρεο του δημοσίου. Είναι προφανές ότι με βάσει τον τρόπο που μέχρι σήμερα αντιμετωπίστηκε η Ελληνική κρίση προδικάζει την τελική αποτυχία. Ωραία λοιπόν που είναι η διαφωνία;

Ο κ. Greenspan θεώρησε ότι το BREXIT «Είναι απλά η κορυφή του παγόβουνου». Θα συμφωνήσουμε ότι η κρίση οφείλεται στον πρωτοφανή συνδυασμό της οικονομικής στασιμότητας, στην επιδείνωση των δημογραφικών στοιχείων, σε αφερέγγυα προγράμματα συνταξιοδότησης, στην κοινωνική ανισότητα και την ανισοκατανομή του πλούτου, και φυσικά, σε ένα ιστορικά υπερβολικό χρέος το οποίο θα μπορούσε και θα έπρεπε να έχει εκκαθαριστεί από το κραχ του 2008, αλλά αντί αυτού διατηρήθηκε. Ποιες οικονομικές λύσεις συνέβαλαν σε αυτό; Εδώ είναι η μεγάλη διαφορά.

Το κατεστημένο έχει αιχμαλωτιστεί ανάμεσα στην ανάγκη αναπαραγωγής των εξουσιών του, μέσω της διαχείρισης δημόσιων δαπανών που διαμορφώνουν τους κύκλους της εξουσίας αφενός και την επιβολή όλο και υψηλότερων φόρων στους πολίτες για να συντηρηθεί η διόγκωση του δημοσίου και να εξυπηρετηθεί το αέναο χρέος, αφετέρου. Όσο το ΑΕΠ των χωρών αυξανόταν, η ανισοκατανομή του πλούτου δεν γινόταν τόσο αισθητή. Αλλά η οικονομική στασιμότητα –να γιατί ανησυχεί ο Greenspan- αποκαλύπτει. Η φοροδοτική ικανότητα μειώνεται και οι φόροι κατατρώγουν τα εισοδήματα των πολιτών και τα κέρδη των επιχειρήσεων. Οι ελίτ εξάντλησαν επικοινωνιακά την κοινωνική ευαισθησία για την υγεία, την παιδεία και φυσικά προβάλουν ότι η μεγάλη δαπάνη είναι για κοινωνικές παροχές και συντάξεις. Σιγά-σιγά αποκαλύπτεται και αυτή η πλάνη. Οι συντάξεις αποτελούν πρόβλημα διαχείρισης είτε του δημοσίου είτε των ιδιωτικών ταμείων, πρόβλημα εργασιακό και στασιμότητας δηλαδή μείωσης μισθών και ανεργίας, πρόβλημα δημογραφικό ειδικά για την Ευρώπη και πρόβλημα εργαλείων αντιμετώπισης της κρίσης. Για να μην παρασυρθούμε και επεκταθούμε στο θέμα, υπενθυμίζουμε τις πρόσφατες αναφορές με άρθρα μου ότι τα αρνητικά επιτόκια της ΕΚΤ (εργαλείο) βάλουν ευθέως τις αποδόσεις των συνταξιοδοτικών ταμείων. (βλ. επίσης Ξεκίνησε το καθοδικό σπιράλ στις Συντάξεις)

Το κατεστημένο, χρόνο με τον χρόνο, χάνει όλα τα επικοινωνιακά όπλα που διέθετε και δεν μπορεί να εφεύρει άλλα. Το χρέος διογκώνεται, το δημόσιο διογκώνεται οι πολίτες και οι επιχειρήσεις υποχρεώνονται να πληρώσουν περισσότερα για μικρότερες κοινωνικές παροχές. Το όραμα της επέκτασης της ευημερίας αφανίστηκε, η καθημερινή αβεβαιότητα παίρνει όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις. Η γοητεία της Ευρωπαϊκής ιδέας είναι πιο τρωθείσα από ποτέ και δεν θα πρέπει να αγνοήσουμε τον κίνδυνο η Ευρώπη να επανέλθει πίσω στις διαιρέσεις που κυριάρχησαν ιστορικά. Αυτή είναι η γενεσιουργός αιτία της κρίσης εμπιστοσύνης. Ταυτόχρονα η ζωή θα επισπεύσει τη συζήτηση για το αν ο πυρήνας της Ευρώπης θα καθορίζεται από το Ευρώ ή τις πιστώτριες χώρες.

EURODISTRACTION

Αυτή είναι μια υπαρξιακή αναζήτηση για την Ευρώπη.  Όχι, το BREXIT δεν είναι απλά η κορυφή του παγόβουνου αλλά ένα άλμα ιστορικών διαστάσεων ανάλογο με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Είναι σταθμός που οδηγεί στην επερχόμενη ιστορικών διαστάσεων Νομισματική κρίση.

«Αυτή είναι η χειρότερη περίοδος, που θυμάμαι από τότε που βρίσκομαι σε δημόσια υπηρεσία Δεν υπάρχει τίποτα σαν αυτό, συμπεριλαμβανομένης της κρίσης -Θυμάστε την 19 Οκτωβρίου 1987, όταν ο Dow μειώθηκε κατά ένα ποσό ρεκόρ 23 τοις εκατό? Αυτό νόμιζα ότι ήταν ο πάτος όλων των πιθανών προβλημάτων. Αυτό έχει διαβρωτική δράση η οποία δεν θα πάει μακριά. θα ήθελα πολύ να βρω κάτι θετικό να πω. » Ομολογεί ο ίδιος ο Greenspan χωρίς να κάνει το επόμενο βήμα της πρόβλεψης.

Η Ευρωπαϊκή Νομισματική Ένωση απέτυχε παταγωδώς γιατί δεν στηρίχθηκε σε ενιαία οικονομική πολιτική. Γιατί η ενιαία οικονομική πολιτική προϋποθέτει δημοκρατικά εκλεγμένη εκτελεστική εξουσία και δημοκρατικά δομημένη ενιαία διοίκηση, ενιαία εξωτερική πολιτική και άμυνα. Γιατί ποτέ στην ιστορία δεν υπήρξε ενιαίο νόμισμα χωρίς ενιαία πολιτική οντότητα με μία γλώσσα. Αλλά η οικονομική ιστορία συμπίπτει σε ένα και μόνο στοιχείο-σύμπτωμα που προδικάζει την διάλυση όλων των αυτοκρατοριών. Την αύξηση των φόρων σε βαθμό που έγιναν αβάστακτοι. Κάθε μεγάλη δύναμη όταν έφτανε στο σημείο ως λύση των οικονομικών προβλημάτων της να επιλέγει μονοδιάστατα την αύξηση των φόρων αυτό σήμανε και την αρχή του τέλους της.

Το Ευρώ έγινε ο αδύναμος κρίκος του παγκόσμιου Νομισματικού Συστήματος. Οι εκλογικές αναμετρήσεις σε όλη την Ευρώπη καταγράφουν το τσουνάμι της κρίσης εμπιστοσύνης στην πολιτική και το κατεστημένο της Ευρώπης αποδυναμώνεται με ταχύτατους ρυθμούς. Μόνη εναλλακτική τους εμφανίζονται λαϊκιστικές ακραίες δυνάμεις. Η επαναφορά των Εθνικών πολιτικών και οι Εθνικές έριδες στο εσωτερικό της Ε.Ε. αναβιώνουν όπως παλιά. Τώρα δεν είναι η ώρα να αναφερθώ για την μακαριότητα της Ελλάδας αλλά θα επανέλθω. Η ΕΚΤ δεν έχει καμιά δικαιοδοσία άσκησης ενιαίας οικονομικής πολιτικής και πώς να έχει όταν δεν υπάρχει δημοκρατικά δομημένη Ευρωπαϊκή διοίκηση. Το 2017 μετά την εγκατάσταση του νέου ή νέας προέδρου των ΗΠΑ, μετά τις Γαλλικές και τις Γερμανικές εκλογές οι αγορές υπό την πίεση των τεράστιων δημοσιονομικών ελλειμμάτων θα θέσουν το δίλημμα στο Ευρώ. Το 2018 η παγκόσμια Νομισματική αναταραχή που εμφανώς επιβεβαιώνεται από όλες τις τάσεις και τα διαγράμματα, θα οδηγήσει στην διάλυση ή στην αναμόρφωση του παγκόσμιου συστήματος. Αυτές οι εξελίξεις θα προλάβουν την Ελλάδα και το GREXIT δεν θα έχει το ίδιο νόημα γιατί το Ευρώ θα έχει διαλυθεί ή θα ανασυσταθεί με άλλους όρους.

ΤΑ ΜΕΤΡΗΤΑ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΛΥΣΗ

Im Kampf um ihre Spareinlagen! Massenandrang der Sparer vor der städtischen Sparkasse in Berlin.

Ερώτηση:

Αποτελούν τα μετρητά μια κατηγορία περιουσιακού στοιχείου που μπορεί να προστατέψει σε περίπτωση επιβράδυνσης του ρυθμού αύξησης στην αγορά των ομολόγων παγκοσμίως σαν αυτή που προβλέπεται?

Με εκτίμηση ΣΚ

Απάντηση:

Έχω την αίσθηση ότι η έννοια του «Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση εκτός χρηματιστηρίου και ομολόγων» για τα αποθέματα, είναι βλακώδες αποκύημα της φαντασίας εκείνων που επιδιώκουν η τοποθέτηση όλων των αποθεματικών να λειτουργεί ως εξορθολογισμός σε μια υποτονική οικονομική ανάπτυξη και σε περίοδο με χλιαρά εταιρικά κέρδη.

Στην πραγματικότητα, θα πρέπει να είναι απολύτως σαφές ότι «Τα μετρητά είναι η εναλλακτική λύση». Και έτσι πρέπει να είναι, ανεξάρτητα από τα χαμηλά επιτόκια που σήμερα βλέπουμε στην Αμερική, ή ακόμα και τα αρνητικά επιτόκια που υπάρχουν στην Ευρώπη και την Ιαπωνία.

Εξάλλου, τα μετρητά είναι μια νόμιμη κατηγορία περιουσιακών στοιχείων και εκτελεί το έργο της μόνωσης των χαρτοφυλακίων μας από ενδεχόμενα άγριας σπειροειδούς πτώσης και πανικόβλητων αναλήψεων.

Έτσι, μπορώ να πω ότι, οι έμποροι και οι επενδυτές θα πρέπει να εξετάσουν τη χρήση μετρητών ως προστατευτικό εργαλείο σε αυτούς τους αβέβαιους καιρούς και τις πολύ εκτεθειμένες σε απρόβλεπτα γεγονότα αγορές. Και αυτό πρέπει να έχουμε κατά νου, ακόμη και μετά τις πενιχρές αποδόσεις που οι ανά τον κόσμο αγορές σταθερού εισοδήματος προσφέρουν.

Η ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΥΣΟ

Όπως είναι φυσιολογικό ενόψει της αστάθειας που προκαλεί η αυξημένη πιθανότητα Brexit ο χρυσός μπορεί να θεωρείται από ορισμένους ασφαλές καταφύγιο. Αλλά δεν συμβαίνει πάντα αυτό που είναι αναμενόμενο. Υπάρχει επίσης και το ενδεχόμενο να είναι κατευθυνόμενη η άνοδος των ημερών;

Ο καθένας στην αγορά έλεγε ότι ο Σόρος πουλάει τα πάντα για να αγοράσει χρυσό. Φαίνεται να επαναλαμβάνεται το γνωστό σφάλμα. Αγοράζουν και με τα δύο χέρια χρυσό στο υψηλότερο σημείο και όχι για παράδειγμα δολάρια που θα είναι ο πιθανότερος ευνοημένος από μια έξοδο της Βρετανίας από την Ευρώπη και συνακόλουθα από ισχυροποίηση των τάσεων διάλυσης της ΕΕ. Αυτά τα παιγνίδια δεν τελειώνουν ποτέ.

Στην πραγματικότητα κανένας επαγγελματίας δεν θα αποκαλύψει ποτέ τη θέση του, εκτός αν ο ίδιος προσπαθεί να βγει από τη θέση και να πουλήσει. Ο χρυσός δεν υπερβαίνει την αντίσταση της τεχνικής ανάλυσης. Αλλά είναι τόσο εύκολο να παρασύρουν κάθε φορά αυτούς τους ανθρώπους να αγοράσουν στα ψηλά. Είναι θέμα χειραγώγησης που ξέρουν πώς να λειτουργεί σε κάθε περίσταση. Αυτή τη στιγμή η ανάλυση δείχνει ότι ο χρυσός είναι στο ανώτερο σημείο της καμπύλης. Δεν είναι στο κατώτερο. Μια κίνηση αγοράς είναι προς το ανάποδο, αποτελεί μειονέκτημα. Αλλά για να υπάρχει κέρδος πρέπει να έχει όγκο η αγορά. Ουδέποτε μπορεί να λειτουργήσει η χειραγώγηση χωρίς να υπάρχει όγκος και χωρίς κέρδος.

Το 2015 ξεπεράστηκε το υψηλό σημείο βάσει του οποίου είτε θα μπορούσε να ήταν θετική μια τοποθέτηση με μακροπρόθεσμη προοπτική, είτε θα μπορούσε να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτη πτώση.

Η ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ ΤΟΥ ΠΕΤΡΕΛΑIΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΠΕΚ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΕΦΙΚΤΗ

Ο Οργανισμός Πετρελαιοπαραγωγών Χωρών (ΟΠΕΚ) προχώρησε σε συμφωνία για τη μείωση της παραγωγής. Η απόφαση υποτίθεται ότι θα δώσει τέλος στην πολιτική των τελευταίων ετών της Σαουδικής Αραβίας για κατά βούληση άντληση. Πολιτική που είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση των φόρων και την πώληση ομολόγων για την άντληση κεφαλαίων.

Με τη συμφωνία αυτή πολλοί παγιδεύτηκαν με τη σκέψη ότι η ελεγχόμενη παραγωγή πετρελαίου, θα οδηγήσει τις τιμές του πετρελαίου στα ύψη.

Ωστόσο παραβλέπουν μερικά πολύ κρίσιμα σημεία. Οι συμφωνίες του  ΟΠΕΚ συνήθως αποτυγχάνουν, καθώς υπάρχει ένα πραγματικό πλεόνασμα αποθεμάτων πετρελαίου και φυσικά δεν αναφερόμαστε στη μείωση της ζήτησης πετρελαίου είτε από την αύξηση παραγωγής των εναλλακτικών μορφών ενέργειας, είτε από την αύξηση χρήσης εναλλακτικών μέσων όπως τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα.

Η Ε.Ε. εισήγαγε, με απόφαση από το 2009, για πρώτη φορά υποχρεωτικά το 2015 τα πρότυπα εκπομπών CO2 για τα καινούργια επιβατικά αυτοκίνητα. Ως συνήθως αυτό συνοδεύτηκε από αύξηση της φορολογίας, πρώτα στη Γερμανία. Κάθε αυτοκίνητο που εισέρχεται στη Γερμανία θα πρέπει να έχει το ειδικό σήμα ή να πληρώσει αδρά σε αντιστάθμισμα και αυτό σημαίνει νέα έμμεση φορολογία. Άλλη μια φαεινή ιδέα για φορολόγηση!

Οι υποχρεωτικοί στόχοι για τα ελαφρά εμπορικά οχήματα μπαίνουν στο παιχνίδι το 2017, το οποίο είχε ψηφιστεί από το 2011. Από το τέλος του 2013, η Ε.Ε. κατέληξε σε συμφωνία να εφαρμοσθούν υποχρεωτικοί στόχοι στις εκπομπές CO2 το 2020 για τα νέα επιβατηγά αυτοκίνητα και τα ελαφρά εμπορικά οχήματα. Αποφασίσθηκε η εφαρμογή αυτών των προτύπων να φθάνει το 95% των οχημάτων το 2020 και το 100% το 2021.

Τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα θα αποκτήσουν υψηλό ποσοστό συμμετοχής και ήδη η αγορά τους διευρύνεται στην Ευρώπη. Υπάρχουν ήδη οι σταθμοί φόρτισης σχεδόν σε όλα τα κράτη.

Ασφαλώς δεν συμβαίνει το ίδιο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ωστόσο, η ζήτηση πετρελαίου σαφώς θα μειωθεί το προσεχές διάστημα.

Πέραν αυτής της παραμέτρου υπάρχει και μια ακόμη εξίσου σημαντική που παραβλέπουν όλοι εκείνοι που κρίνουν επιφανειακά. Ο ΟΠΕΚ δεν μπορεί να ελέγξει το 60% της παγκόσμιας παραγωγής, γιατί τα μέλη του παράγουν πολύ λιγότερο.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός πετρελαίου. Στις πέντε πρώτες χώρες παραγωγής πετρελαίου, από τις χώρες ΟΠΕΚ μόνο η Σαουδική Αραβία βρίσκεται στο νούμερο δύο. Από τις 10 μεγαλύτερες πετρελαιοπαραγωγικές χώρες, μόνο τέσσερις είναι μέλη του ΟΠΕΚ.

Βασικό συμπέρασμα: Ο ΟΠΕΚ δεν μπορεί πλέον να χειραγωγήσει τις τιμές του πετρελαίου.

Χώρα Παραγωγής (bbl / ημέρα) το 2014

1 United States 11,973,000
2 Saudi Arabia (OPEC) 11,624,000
3 Russia 10,853,000
4 China, People’s Republic of 4,572,000
5 Canada 4,383,000
6 United Arab Emirates (OPEC) 3,471,000
7 Iran (OPEC) 3,375,000
8 Iraq (OPEC) 3,371,000
9 Brazil 2,950,000
10 Mexico 2,812,000
11 Kuwait (OPEC) 2,767,000
12 Venezuela (OPEC) 2,689,000
13 Nigeria (OPEC) 2,427,000
14 Qatar (OPEC) 2,055,000
15 Norway 1,904,000
16 Angola (OPEC) 1,756,000
17 Algeria (OPEC) 1,721,000
18 Kazakhstan 1,719,000
19 Colombia 1,016,000
20 India 978,000
21 Oman 951,000
22 Indonesia (OPEC) 911,000
23 United Kingdom 906,000
24 Azerbaijan 856,000
25 Argentina 715,000
26 Malaysia 697,000
27 Egypt 667,000
29 Libya (OPEC) 516,000
30 Australia 478,000
31 Thailand 422,000
32 Vietnam 316,000
33 Turkmenistan 276,000
34 Equatorial Guinea 269,000
35 Sudan and South Sudan 262,000
36 Congo, Republic of the 259,000
37 Gabon 240,000
38 Peru 180,000
39 Denmark 171,000
40 Italy 169,000
41 Germany 160,000
41 South Africa, Republic of 160,000
43 Japan 137,000
44 Yemen 127,000
45 Brunei 124,000
46 Trinidad and Tobago 116,000
47 Ghana 106,000
48 Romania 104,000
49 Chad 103,000
50 Pakistan 98,000
51 Uzbekistan 85,000
52 Cameroon 81,000
53 South Korea 79,000
54 Timor-Leste 76,000
55 Bolivia 67,000
56 Ukraine 66,000
57 Bahrain 64,000
57 Netherlands 64,000
59 France 61,000
59 Turkey 61,000
61 Tunisia 59,000
62 New Zealand 50,000
63 Cuba 49,000
64 Spain 40,000
65 Poland 39,000
66 Ivory Coast 37,000
67 Papua New Guinea 34,000
68 Syria 33,000
69 Belarus 32,000
70 Austria 27,000
71 Philippines 26,000
72 Hungary 25,000
73 Taiwan 22,000
74 Albania 21,000
74 Myanmar 21,000
78 Congo, Democratic Republic of the 20,000
78 Niger 20,000
78 Singapore 20,000
81 Croatia 18,000
82 Chile 15,000
82 Virgin Islands, U.S. 15,000
84 Guatemala 14,000
84 Suriname 14,000
86 Belgium 13,000
86 Estonia 13,000
88 Sweden 12,000
89 Czech Republic 11,000
90 Finland 10,000
91 Lithuania 9,100
91 Slovakia 9,100
93 Greece 8,700
94 Portugal 7,100
95 Mauritania 6,000
96 Palestine 5,800
97 Morocco 5,100
98 Bangladesh 4,800
99 Switzerland 3,900
100 Bulgaria 3,400
101 Aruba 2,800
102 Jamaica 2,100
103 Paraguay 2,000
104 Belize 1,800
105 Netherlands Antilles 1,500
106 Uruguay 1,200
107 Barbados 1,000
107 Georgia 1,000
107 Latvia 1,000
110 Ireland, Republic of 900
111 Puerto Rico 700
112 Costa Rica 300
112 Slovenia 300
114 Jordan 200
114 Malawi 200
114 Tajikistan 200
114 Zambia 200
118 Ethiopia 100
118 Hong Kong 100
118 Zimbabwe 100

Μισές αλήθειες στη διαμάχη Ντράγκι-Σόϊμπλε για τα αρνητικά επιτόκια

Μετά τις σφοδρές επιθέσεις του Σόϊμπλε και των δορυφόρων του για την πολιτική οικονομικής χαλάρωσης που ακολουθεί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ο πρόεδρός της Μάριο Ντράγκι απάντησε προχθές με ομιλία του σε συνέδριο στη Φραγκφούρτη. Αλλά τόσο ο ένας όσο κυρίως ο δεύτερος που είχε μια πιο ολοκληρωμένη προσέγγιση απέφυγε να εστιάσει στο πραγματικό πρόβλημα.

Όπως ανέφερε ο Μάριο Ντράγκι η νομισματική χαλάρωση είναι το σύμπτωμα και όχι η αιτία της κρίσης. Είναι σαφές ότι υπερασπίζεται την άποψη ότι τα αρνητικά επιτόκια είναι ένα εργαλείο για την αντιμετώπιση της κρίσης αλλά είναι εξίσου σαφές ότι η χρήση εργαλείων συνοδεύεται από προϋποθέσεις που εάν δεν συντρέξουν, το εργαλείο καθίσταται εξίσου αναποτελεσματικό.

Για παράδειγμα, προκειμένου να στηρίξει την άποψή του, ανέφερε ότι η Κεντρική τράπεζα της Ιαπωνίας χρησιμοποιεί τα σχεδόν μηδενικά επιτόκια από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, το ίδιο χρησιμοποίησε η FED στις ΗΠΑ από το 2008 έως το τέλος του 2015 και το Ηνωμένο Βασίλειο είναι κοντά στο μηδέν για 7 χρόνια. Ωστόσο το εύλογο ερώτημα είναι γιατί η Ιαπωνία εξακολουθεί να βρίσκεται βυθισμένη σε διαρκή ύφεση και η ανάκαμψη των Ηνωμένων Πολιτειών να είναι τόσο ασθενική μέχρι στιγμής, παρά το γεγονός ότι η πολιτική αρνητικών επιτοκίων συνοδεύτηκε από το φαινόμενο «Helicopter Money» έβρεχε δηλαδή χρήματα που αφειδώς έκοβε η FED την εποχή Μπεν Μπερνάνκε.

Ο Μ. Ντράγκι ανέφερε επίσης ότι το 18% της παγκόσμιας οικονομίας, βάσει ΑΕΠ, λειτουργεί σε περιβάλλον μηδενικών επιτοκίων και εάν υπολογιστούν τα κράτη με επιτόκια από 0% έως 1% τότε καλύπτει το 40% της παγκόσμιας οικονομίας. Ωστόσο αδυνατεί να εξηγήσει γιατί η κρίση εξακολουθεί να έχει παγκόσμια χαρακτηριστικά και οι προβλέψεις ανάκαμψης είναι αναιμικές (τόσο ο ΟΟΣΑ όσο και το ΔΝΤ αναθεωρούν διαρκώς προς τα κάτω τις προβλέψεις τους), ακόμη και όταν επιχειρεί μια ανάλυση στις αποδόσεις των επενδύσεων. Αρκείται σε μια γενική ευχή για μία καλύτερη ισορροπία ανάμεσα στην αποταμίευση και την επένδυση που θα προέλθει από την υλοποίηση των αναγκαίων διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων.

Η αλήθεια είναι ότι τα σχεδόν μηδενικά και τα αρνητικά επιτόκια πλήττουν τις αποταμιεύσεις, τα δημόσια ασφαλιστικά ταμεία, τις τράπεζες, τις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες και κυρίως το επιχειρηματικό μοντέλο ανάπτυξης. Στον αντίποδα βρίσκεται εξίσου αρνητικά και η εκμετάλλευση της κρίσης για επιδίωξη εθνικών στόχων εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πράγματι η Γερμανία βρίσκεται στην κορυφή της ανισορροπίας του Ευρωπαϊκού μοντέλου καθώς η Ε.Ε. έχει καταφέρει να επιτύχει σήμερα πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών λίγο πάνω από το 3% του ΑΕΠ αλλά η Γερμανία απολαμβάνει πλεόνασμα 5% για μια δεκαετία τώρα. Τα επιτόκια δανεισμού της Γερμανίας είναι μηδενικά και ενίοτε αρνητικά με διαφορά τουλάχιστον 2,5% από τον μέσο Ευρωπαϊκό δανεισμό ομολόγων. Οι Γερμανικές τράπεζες γεμίζουν με τις αποταμιεύσεις των χωρών του Νότου ως «ασφαλέστερες» κατά την περίοδο της κρίσης χρέους.

ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΙ: ΤΡΕΙΣ ΒΑΣΙΚΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ ΑΜΥΝΑΣ

Η ρεαλιστική άμυνα νοικοκυριών, ελεύθερων επαγγελματιών και μικρεμπόρων απέναντι στους πλειστηριασμούς περιλαμβάνει τρεις βασικές φάσεις που πρέπει να λαμβάνονται σοβαρά υπόψη από τους δανειολήπτες.

Είναι συχνό το φαινόμενο «η ψυχολογία της άρνησης» να οδηγεί τον δανειολήπτη στο χειρότερο δυνατό αποτέλεσμα.

Η «άρνηση» καταλαμβάνει τους ιδιοκτήτες με δύο διαδεδομένες μορφές. Μη αποδεχόμενοι την σκληρή πραγματικότητα, οδηγούνται στην παθητική αποδοχή τετελεσμένων. Στην ακριβώς αντίθετη περίπτωση είναι οι περιπτώσεις ιδιοκτητών που επιλέγουν τους αγώνες για πολιτική λύση του προβλήματος, παραβλέποντας την ανάγκη να είναι προετοιμασμένοι για λύσεις ζωής όταν οι αγώνες τους φθάνουν στο τέλος χωρίς ευτυχές αποτέλεσμα.

Οι δύο μορφές άρνησης οδηγούν σε εξαιρετικά υψηλή απομείωση της τελικής αξίας του σπιτιού, του καταστήματος, του γραφείου, της βιομηχανίας, του ξενοδοχείου ή ακόμη και του αυτοκινήτου, του επαγγελματικού εξοπλισμού, του σκάφους ή άλλων περιουσιακών στοιχείων των ιδιοκτητών.

Ακίνητα και κινητά που κινδυνεύουν να οδηγηθούν ή βρίσκονται σε διαδικασία πλειστηριασμού από Τραπεζικά Δάνεια, οφειλές στο Δημόσιο και στα Ασφαλιστικά Ταμεία συχνά καταλήγουν σε εξευτελιστικές τιμές πώλησης.

Αποτέλεσμα εικόνας για property auctions

Η απελπισία κυριεύει τον δανειολήπτη όταν χάνει τους κόπους μιας ζωής, η απελπισία είναι που τον οδηγεί σε παράλυση αλλά η μοιρολατρική παράδοση στο αναπόφευκτο, είναι η χειρότερη όλων των λύσεων. Η επιδίωξη πολιτικών λύσεων είναι καθόλα θεμιτή και απαραίτητη. Αλλά αυτή η μορφή αντίδρασης ή επιδίωξης λύσεων πρέπει να είναι παράλληλη και όχι αποκλειστική.

Η νομική θωράκιση του ιδιοκτήτη και η διαπραγματευτική δυνατότητα για ρυθμίσεις ή/και διαγραφή χρεών, είναι το πρώτο βήμα.

Η έγκαιρη διερεύνηση για εξασφαλισμένη ρευστοποίηση είναι η αναγκαία ενέργεια όταν ο δανειολήπτης βεβαιώνεται πως οδηγείται σε αδιέξοδο

Η αντιμετώπιση του πλειστηριασμού (ταυτόχρονα με όποιες άλλες νομικές και πολιτικές ενέργειες) ώστε να μην εξευτελιστεί η αξία του σπιτιού, του γραφείου, του καταστήματος ή άλλης επιχειρηματικής μονάδας είναι που λείπει σχεδόν από όλους.

Τι οφείλει να κάνει κάθε ενδιαφερόμενος για να εξαντλήσει όλες τις πτυχές του θέματος θα το εξετάσουμε μαζί με τα σχόλιά σας.

Bremain ή Brexit

Η μεγάλη μάχη ανάμεσα στο πολιτικό κατεστημένο Βρετανικό, Ευρωπαϊκό, διεθνές και στις νέες λαϊκιστικές δυνάμεις βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Στη μέση, η κρίση εμπιστοσύνης των πολιτών στην πολιτική. Το 2017 η χρονιά που σηματοδοτεί την κόλαση της πολιτικής μοιάζει να βιάζεται.

Ένα τρίτο κόμμα ξεπετάγεται παντού σε Ευρώπη και Αμερική. Το φαινόμενο Τράμπ αλλά και το φαινόμενο Σάντερς στον αντίποδα, έδωσαν σαφή δείγματα της κρίσης εμπιστοσύνης των πολιτών ενάντια στο πολιτικό κατεστημένο. Οι εκλογές στην Αυστρία έδωσαν το 50% στους ακροδεξιούς, οι εκλογές στην Ισπανία, στην σκιά του Brexit δημοψηφίσματος, ανατρέπουν το πολιτικό σκηνικό σε όφελος της λαϊκιστικής αριστεράς. Οι επερχόμενες το φθινόπωρο εκλογές στη Γαλλία δίνουν ώθηση στην λαϊκιστική ακροδεξιά Λεπέν. Οι εκλογές στη Γερμανία το 2017 θα σφραγιστούν από μεγάλες ανατροπές.

Μια άλλη έρευνα του Κέντρου Ερευνών Pew, που εδρεύει στην Ουάσιγκτον, δείχνει ότι μόλις το 38% των Γάλλων έχει θετική άποψη για την Ε.Ε., όταν ακόμη και οι Βρετανοί έχουν μεγαλύτερη πίστη (44%). Ισπανοί (47% από 63% στην προηγούμενη δημοσκόπηση) και Γερμανοί (50% από 58%) είναι μάλλον μοιρασμένοι, ενώ οι πιο ένθερμοι είναι οι νεοφώτιστοι (η κατά Ράμσφελντ «Νέα Ευρώπη») Πολωνοί (72%) και Ούγγροι (61%), αλλά αμφότεροι έχουν τις πλέον εχθρικές προς την Ε.Ε. κυβερνήσεις.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι σε πλήρη εξέλιξη η σύγκρουση της πολιτικής αποσύνθεσης που θα σημαδέψει τον αιώνα μας. Τo «Bremain» παίζει κυρίως το χαρτί της οικονομίας και το «Brexit» του μεταναστευτικού και της ανάκτησης της εθνικής κυριαρχίας.

Ό,τι κι αν συμβεί, η ατζέντα στην Ευρώπη έχει καθοριστεί. Κρίση εμπιστοσύνης των πολιτών στο πολιτικό κατεστημένο. Κρίση που αγκαλιάζει τις ΗΠΑ. Μια επανάληψη του πρώτου ήμισυ του 20ου αιώνα βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.

ΓΕΡΜΑΝΙΑ-ΙΤΑΛΙΑ: ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ-ΑΣΥΔΟΣΙΑ ΒΑΘΑΙΝΟΥΝ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ & ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ

Η αλαζονεία της Γερμανίας μεγαλώνει το έλλειμμα δημοκρατίας τόσο στην Ευρώπη όσο και στα κράτη της.

Η αντίδραση της Γερμανίας και κατ’ επέκταση της Ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας στον διορισμό Υπουργού Οικονομικών έθεσε ανοικτά στους Ιταλούς το ερώτημα εάν έχουν το δημοκρατικό δικαίωμα να αποφασίζουν.

Οι εκλογές ανέδειξαν κυβερνητική πλειοψηφία των κομμάτων, κίνημα 5 αστέρων του Μπέπε Γκρίλο και του Δεξιού συνασπισμού αποτελούμενου από το κόμμα του Μπερλουσκόνι και της Λέγκα του Βορρά.

Οι λαϊκιστές του Γκρίλο και η ακροδεξιά της Λέγκα του Βορρά συμφώνησαν σε κυβερνητικό πρόγραμμα από το οποίο έλλειπε ωστόσο η σαφής αναφορά για έξοδο από το Ευρώ και η διαγραφή του χρέους που ήταν βασικές προεκλογικές δεσμεύσεις.

Βέβαια δεν γνωρίζουμε εάν θα το πήγαιναν όπως ο Τσίπρας με τον Βαρουφάκη για έξοδο από την Ευρωζώνη (αρχική εκδοχή της πολιτικής τους) ή εάν γινόταν η «κωλοτούμπα» όπως διαφαινόταν στο πρόγραμμα.

Αποτέλεσμα εικόνας για crisi italianaΜε την άρνηση του Προέδρου Ματαρέλα, συνεπικουρούμενος από Ε.Ε. και Γερμανία, για τον διορισμό ως υπουργού οικονομικών γνωστού Ευρωσκεπτικιστή καθηγητή 81 ετών που πρότειναν στο υπό διαμόρφωση κυβερνητικό σχήμα τα δύο κόμματα, δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι έγινε συνταγματικό πραξικόπημα.

Βέβαια θα πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι η Ιταλία έχει δημόσιο χρέος που ανέρχεται στα 2,4 τρις €, δηλαδή επτά φορές μεγαλύτερο απ’ ότι της Ελλάδας και είναι το τέταρτο μεγαλύτερο παγκοσμίως. Στο μεταξύ το χρέος της Ιταλίας κυμαίνεται στο 132% επί του ΑΕΠ, που είναι δυο φορές πιο πάνω από το 60% που επιτρέπει το Σύμφωνο Σταθερότητας.

Αποτέλεσμα εικόνας για crisi italiana

Η Γερμανία με την επικυριαρχία της στην Ευρωζώνη, επιμένει συστηματικά σε ένα πρόγραμμα λιτότητας και δεν βλέπει ποιες συνέπειες προκαλεί τόσο σε αυτή τη χώρα όσο και στις υπόλοιπες της Ευρώπης. Την ίδια ώρα η Ιταλία, όπως συνέβαινε με την Ελλάδα, σκόπιμα αγνοεί την αναγκαιότητα της δημοσιονομικής προσαρμογής αλλά και των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων (όχι κατ’ ανάγκη της Γερμανικής συνταγής) που θα έφερναν ανάπτυξη.

Καλή ώρα και η Ελλάδα αδυνατεί να σχεδιάσει τον Ελληνικό δρόμο της ανάπτυξης καθώς η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ προκαλεί νέες περιπέτειες υποθηκεύοντας αρνητικά το μέλλον.

Οι αγορές ήδη προεξοφλούν την κρίση. Η αλαζονεία της Γερμανίας προκαλεί την άνοδο των αριστερών ή δεξιών Λαϊκιστών και των Ακροδεξιών.

Τα Προοδευτικά και Δημοκρατικά κόμματα με αμηχανία βλέπουν ένα συνταγματικό πραξικόπημα που δεν θέλουν να καταδικάσουν. Ένα πραξικόπημα αντίστοιχο με τα Ιουλιανά του τότε Βασιλιά όταν αρνήθηκε τον διορισμό Υπουργού Άμυνας και ο Γέρος της Δημοκρατίας ξεκίνησε τον ανένδοτο.

Η Φεντερίκα Μογκερίνη πανηγυρίζει γιατί το 40% των Ιταλών είναι υπέρ της Ευρώπης, αγνοώντας προκλητικά ότι αυτή η χώρα είχε από τα υψηλότερα ποσοστά που έφθαναν το 75%.

Η γραφειοκρατία της Ε.Ε. είναι ανίκανη να συλλάβει το έλλειμμα δημοκρατίας που έχει προκαλέσει στους Ευρωπαίους πολίτες.

Στην Ιταλία δόθηκε η αφορμή, ίσως άνοιξαν οι ασκοί του Αιόλου και οι Γερμανικές πολιτικές μπορεί να προκαλέσουν έναν θρίαμβο της ακροδεξιάς στην νέα εκλογική αναμέτρηση του Φθινοπώρου.

Οι δημοκρατικές και προοδευτικές δυνάμεις γίνονται συνυπεύθυνες, με την ανοχή τους, σε ένα συναίσθημα χωρών υπό κατάληψη, λαών υπό αυταρχική Γερμανική κηδεμονία.

Δημοφιλέστερα Άρθρα